Fyrir stuttu lenti ég í því að missa köttinn minn. Hann var ekki gamall, tveggja og hálfs árs. Þegar ég fékk hann hafði ég gert ráð fyrir því að hann myndi verða hluti af fjölskyldunni í amk tíu ár. Það var sárt að missa hann og strax fannst mér heimilislífið heldur tómlegra en það hafði verið. Tíkin virtist einnig sakna hans enda höfðu þau tvö verið bestu vinir, og að mörgu leyti kann hún betur við ketti heldur en aðra hunda.
Þrátt fyrir að stuttur tími sé liðinn frá því að kötturinn kvaddi þetta líf þá tókum við þá ákvörðun að fá okkur annan kött, en það er mikil ábyrgð sem fylgir því að taka að sér gæludýr hvort sem það er köttur, hundur eða jafnvel hamstur.
Fólk sem tekur að sér dýr þarf að vera meðvitað um alla þá kosti og galla sem geta fylgt því að eiga loðinn fjölskyldumeðlim á fjórum fótum. Maður þarf að hafa í huga að dýrin lifa oft frá tíu og alveg upp í tuttugu ár og í sumum tilfellum verða þau jafnvel eldri. Þeim fylgir kostnaður í bæði fæðukaupum og eins dýralæknakostnaði og einnig þarf að gera ráð fyrir því að dýrið gæti veikst skyndilega eða slasast og þá þarf að leggja út háa fjárhæð hratt og örugglega.
Mynd af Flickr
Ekki er nóg með að dýrin kosti fjárútlát heldur eru þau eins misjöfn og þau eru mörg. Tíkin okkar sem ég hef talað um í öðrum pistlum var til dæmis illa haldin af aðskilnaðarkvíða þegar við fengum hana og kostaði það okkur að ef við þurftum að fara eitthvað, jafnvel þótt það væri bara að hendast í búðarferð í klukkutíma, þá þurftum við að setja hana í pössun.
Sumir hefðu gefist upp á svona tilfelli af hundi en okkur datt það ekki í hug þar sem við höfðum tekið hana að okkur og með því alla hennar galla og skapgerðarbresti. Við komum okkur einfaldlega upp sterku „hundapíuneti“. Alltaf ef við ætluðum að fara eitthvað þá hringdum við í eina af hundapíunum og ótrúlegt en satt þá var alltaf einhver til í að passa.
Hún lærði á tveimur árum að við komum alltaf aftur og í dag getur hún verið ein heima á meðan heimilisfólk stundar skóla. Okkur er þó alltaf fagnað með háværum „söng“ þegar við komum heim.
Þegar tekið er dýr inn á heimilið hef ég orðið vör við það (þó í litlum mæli) að fólk gerir sér ekki alveg grein fyrir því að dýrahald hefur áhrif á allt heimilislíf. Það er ekkert til lengur sem heitir að fá skyndihugdettur og skella sér í langferð, það þarf að plana allt með fyrirvara og með tilliti til dýrsins.
Þegar við fórum á Síldarævintýrið um verslunarmannahelgina hringdi ég t.d. tveimur vikum áður til að grennslast fyrir um það hvort dýr væru ekki örugglega leyfð á svæðinu. Eftir að hafa fengið jákvætt svar tókum við ákvörðun um að vera á tjaldstæðinu fyrir utan bæinn á þeim forsendum að það væri miklu rólegra og meira væri um fjölskyldufólk og minna af „djömmurum“. Ef við hefðum ekki verið með hundinn þá hefðum við að öllum líkindum verið á tjaldsvæðinu inní bæ þar sem við vorum ekki á bíl og löbbuðum allt sem við þurftum að fara.
Mynd af Flickr.
Annað sem mér þykir mikilvægt að talað sé meira um er að þeir sem eru að láta frá sér dýr hugsi meira út í það hvert þeir eru að láta dýrin. Ég veit til þess að margir hundaræktendur spá mikið í þetta og tek ég ofan fyrir þeim. Málið er nefnilega að margir þeir sem eru að taka að sér dýr gera það í algjörri skyndihugdettu og gleyma alveg að spá í að dýrið verður stór hluti af þeirra lífi í mörg ár.
Þegar það loksins síast inn að þetta sé meira heldur en bara krúttlegur hnoðri til að knúsast í þá gefast margir upp og dýrin fara á flakk. Það er ekki gott fyrir neitt dýr að flakka oft á milli heimila og því ættu þeir sem eru að láta frá sér hvolpa og kettlinga til dæmis að vera duglegri að athuga hvert nákvæmlega þeir eru að láta dýrin sín.
Það er ekki flókið að spyrja tilvonandi eigendur hvort þeir viti út í hvað þeir séu að fara, hvort þeir séu með öruggt húsnæði sem leyfir dýr og hvort þeir sjái fram á að geta hugsað um dýrið næstu fimmtán árin. Þessar einföldu spurningar geta nefnilega bjargað lífi og heilsu dýrsins.
Gott er líka að ganga úr skugga um að dýrið sem látið er frá sér sé að fara á heimili þar sem fullorðinn einstaklingur mun bera ábyrgð á því, börn eiga aldrei að bera ábyrgð á dýrum þótt þau geti vissulega hjálpað til við að hugsa um þau. Börn hafa ekki þroska til að bera ábyrgð á annarri lifandi veru en þau hafa þrátt fyrir það gott af því að hjálpa til og fylgjast með umönnun dýranna og læra þá oft að bera virðingu fyrir þeim og að umgangast þau rétt.
Mynd af Flickr.
Ég fæ alltaf sting í hjartað þegar ég heyri af dýrum sem hafa farið á flakk. Auðvitað veit maður ekki alltaf ástæðuna fyrir flakkinu en oft skín það í gegn að ástæðan er að eigandinn gerði sér enga grein fyrir því út í hvað hann var að fara.
Ég vona svo innilega að þessi pistill eigi eftir að vekja fólk til umhugsunar. Oft er gott að hugsa: „Er ég að fá mér dýr til að fullnægja mínum eigin þörfum eða er ég að fá mér dýr af því ég trúi því virkilega að ég geti gert dýrið hamingjusamt þar til það deyr af náttúrulegum orsökum?“
Mynd efst í grein af Flickr
