Þegar ég var að alast upp átti mamma mann sem ég hef aldrei kallað annað en pabba. Hann er einnig pabbi tveggja systkina minna sem eru þremur og sex árum yngri en ég. Þessi maður hefur alltaf komið fram við mig eins og eitt af sínum börnum og foreldrar hans og fjölskylda hafa alltaf tekið mér eins og ég hafi alltaf verið hluti af þeim. Amma hefur meira að segja gleymt því öðru hvoru að ég sé ekki blóðskyld henni, sem mér þykir mjög vænt um.
Ég vissi samt alltaf að ég ætti annan pabba þótt ég hafi ekki hitt hann nema þegar ég var svo lítil að ég hef engar minningar um það og svo aftur þegar ég var unglingur.
Þegar ég var 12 ára datt mér í hug að leita blóðföður minn uppi og fann hann kvöld eitt með hjálp heimasíma bekkjarsystur minnar. Blóðfaðir minn var himinlifandi að heyra í dóttur sinni og eftir fyrsta símtalið fylgdu mörg á eftir. Þessi nýfundni pabbi olli þó álagi sem ég hafði ekki búist við og slitnaði upp úr samskiptum okkar eftir stuttan tíma.
Áður en ég fermdist þá bar ég fram þá bón að uppeldisfaðir minn myndi ættleiða mig. Ég man ekki annað en hugmyndin hafi upphaflega verið frá mér komin. Mér fannst það réttast þar sem hann hafði séð um allt uppeldi á mér og hann var á þeim tíma eini pabbinn sem ég þekkti almennilega, mig langaði líka að bera sama föðurnafn og systkini mín. Uppeldisfaðir minn var alveg tilbúinn í það og um fermingu var ferlið afstaðið og ég orðin Egilsdóttir á pappírum.
Ári eftir fermingu tekur við tímabil sem ég kalla erfiðu árin mín. Þessi ár flakkaði ég á milli BUGL, Stuðla, Árbótar, fósturheimila og endaði að lokum á Háholti. Á þessum árum var sambandið við blóðföður minn slitrótt og oft og tíðum erfitt og komu tímabil sem við töluðumst ekkert við í marga mánuði.
Þegar ég var tvítug tók ég þá ákvörðun að breyta föðurnafninu mínu í móðurnafn. Sú ákvörðun átti sér tvær ástæður. Önnur var að mig langaði að kenna mig við mömmu en hin var að mig langaði ekki að gera upp á milli pabbanna minna. Í raun var ég ekki að gera upp á milli þeirra með því að kenna mig við annan þeirra, þó ég hafi talið sjálfri mér trú um það á þeim tíma.
Ég var afskaplega ánægð þegar ég hringdi í mömmu og sagði henni fréttirnar og hún var ekki síður ánægð. Því næst hringdi ég í uppeldisföður minn og sagði honum hikandi að ég hefði breytt kenninafninu og bæri nú nafn mömmu. Hann hafði ekkert á móti því og óskaði mér til hamingju. Ég hef aldrei greint neina óánægju hjá honum vegna þessa máls.
Í dag á ég gott samband við báða pabbana mína og get ekki hugsað mér lífið án þeirra. Þrátt fyrir að uppeldisfaðirinn og mamma hafi skilið innan við tveimur árum eftir að hann ættleiddi mig þá hefur hann aldrei vikið frá því að vera pabbi minn.
Báðir pabbarnir hafa fengið að hlusta á tuð, heyra grát og ég hringi í báða tvo þegar ég hef frá gleðifréttum að segja.
Ég neita því ekki að stundum er flókið að eiga tvo pabba sem ég báða kalla „Pabbi“. Til dæmis þegar ég er að tala um annan þeirra við manninn minn og hann segir allt í einu „Linda, um hvorn pabbann ertu eiginlega að tala? Þú segir bara pabbi.“ Eða þegar ég kem heim og fæ að vita að pabbi hafi hringt, en þeim sem svaraði símanum láðist að spyrja hvor pabbinn væri á hinum enda línunnar.
Ég þekki það ekki að eiga einungis einn pabba, að eiga tvo er eitt af því sem gerir mig að þeirri sem ég er. Ég get með stolti sagt að ég eigi tvo pabba, annan uppeldis og hinn blóð og báðir verða þeir alltaf jafn miklir pabbar.
