Eins og einhverjir vita, er ég í framboði í prófkjöri Pírata í suður-kjördæmi. Þessi pistill er ekki um það. Ekki beint, allavega. Ég vil einfaldlega gera grein fyrir ástæðunni fyrir því. Kannski mest til að ég skilji það sjálfur, en leyfi ykkur að fylgjast með.
Þetta er kannski óánægjuframboð. Mig langar nefninlega ekkert sérstaklega að vera þingmaður. Mig langar að klára skáldsöguna sem ég er að skrifa. Ég vil eyða tíma mínum í að ala upp níu ára soninn. Hann þarf aðeins meiri umönnum en gengur og gerist og mig langar ekkert sérstalega að taka að mér starf sem krefst þess að ég sé í vinnunni allan sólarhringinn. Ég þarf auðvitað að vinna, en það væri voðalega þægilegt að vera búinn í vinnunni þegar ég kem heim.
Ég get það bara ekki. Ég vil búa í samfélagi sem heldur utan um fólkið, sér til þess að allir hafi það sem þeir þurfa, að öryrkjar falli ekki milli báts og bryggju, að eftirlaunin dugi fólki til að lifa á meðan það getur.
Allir eru farnir að sofa. Ég setti Bowie á fóninn. Hlustaði á síðustu plötuna, Blackstar. Ég hlustaði á deyjandi mann, mann sem vissi að þetta var sitt síðasta verk. Krabbamein í lifur var að draga hann til dauða og það heyrist. Ekki á röddinni. Hún var eins kraftmikil og hún hefur alltaf verið. Það var ekki vegna þess að hann var að vorkenna sjálfum sér, það er engin sjálfsvorkunn í verkinu. Það er eitthvað annað. Það er vissan um að dauðinn sé á hælum þér, þú hefur engu að tapa. Hann tekur áhættur á plötunni sem fólk gerir kannski ekki þegar allt er eins og það á að vera. Fyrsta smáskífan er mjög óvenjulegt lag, tíu mínútur. Ekki vænt til vinsælda, en honum var sama. Þetta voru skilaboð til okkar. Skilaboð sem komust ekki til skila fyrr en hann dó, en þá var eins og hulu væri svipt af textunum og hljómunum.
En hvað um það. Ég sat á sófanum með tónlistina í eyrunum, hlustaði á hvert þrusk og aukahljóð. Hugurinn var alls staðar og hvergi. Hugsaði um afa sem dó úr krabbameini. Hugsaði um mína eigin framtíð. Hvað myndi gerast ef ég fengi krabba eftir 15 ár? Mun ég hafa efni á meðferð? Mun það kosta mig aleiguna og meira að reyna að fá lækningu? Mun ég skilja strákinn minn eftir, ekki bara í sorg, heldur skuldum vafinn af því við þurftum að taka lán fyrir lyfjunum? Eða mun ég reyna að vernda hann með því að klára dæmið áður en meðferðin verður of dýr? Mun ég þurfa að enda þetta á meðan heilsan leyfir, eða mun ég þurfa að fá einhvern til að hjálpa mér?
Er það þangað sem við viljum stefna? Viljum við virkilega halda áfram á sömu braut, þar sem ríkir verða ríkari af því skattaumhverfið gerir þeim það kleyft, af því þeir eru tengdir rétta fólkinu? Af því auðlindirnar okkar eru ekki nýttar í okkar þágu? Þar sem heilbrigðiskerfið er einkavætt svo að einhver geti hagnast á veikindum fólksins í landinu? Viljum við halda áfrað að hola kerfið að innan, koma fram við öryrkja eins og glæpafólk? Finnst okkur það virkilega eðlilegt að fólk sem sannarlega er ekki full vinnufært þurfi að ganga í gegn um eitthvert helvíti Dantes trekk í trekk, eins og þegar maðurinn er krafinn um sönnun þess að honum hafi ekki vaxið fótur? Viljum við eyðileggja möguleika komandi kynslóða með því að gera fólki ómögulegt að mennta sig af því það er svo dýrt og LÍN okrar á okkur? Eða allavega á þeim sem eru undir 25, því fólk sem er orðið of gamalt og getur bara drullað sér til að vinna og vera ekki með einhverja menntadraumóra? Viljum við halda áfram að okra á fjölskyldum með því að láta þær borga fjórum sinnum hærri vexti af húsnæðislánum en í nágrannalöndunum?
Viljum við halda áfram á þeirri braut að örfáir einstaklingar geti sett heilu byggðirnar í eyði með því að selja kvóta sem þeir eiga ekki? Þykjast svo vera með byggðastefnu, þar sem við hendum niður göngum hér og verksmiðjum þar eins og gulrótum, til að veiða atkvæði? Þar sem einhver sjálfsskipuð yfirstétt í Reykjavík ákveður hvaða þorp fær að lifa, hvaða þorp fái gulrót, frekar en að deila skattekjunum með landsbyggðinni, þar sem þeim er aflað.
Á meðan rífumst við um ESB, innflytjendur, höfundarrétt og önnur mál eins og um trúmál sé að ræða. Þar sem heiftin er sterkari en rökin. Umræðunni er stjórnað af fólki sem vill ekki að við tölum saman. Fólki sem græðir á skotgrafarhernaði. Fólki sem getur sópað til sín okkar sameiginlegu eigum á meðan við rífumst um eitthvað kjötbein sem löngu er búið að naga kjötið af.
Græðgin sem veður uppi er að kála þjóðinni. Hún er að valda mannlegum harmleik á þúsundum heimila. Samviska þeirra sem vilja halda ástandinu óbreyttu hlýtur að vera kolsvört.
Ég vil þetta ekki, get þetta ekki. Ég vil ekki sjá Ísland verða að landi þar sem tvær þjóðir búa. Fólkið sem hefur efni á sómasamlegu lífi og svo hinir sem geta étið það sem úti frýs. Við verðum að stoppa, draga andann og hugsa dæmið upp á nýtt. Fókusa á það sem skiptir máli. Ég vil ekki þurfa að taka ákvörðun um að klára dæmið ef ég verð veikur og vil ekki hneppa strákinn í skuldafangelsi. Við getum hugsað um hvort annað, líka þá sem minnst mega sín, ef við hættum að rífast um nöguð bein og förum að vinna saman. Það er nefninlega til nóg af peningum á Íslandi. Við þurfum bara að vanda okkur betur við að dreifa þeim.
Framtíðin er það sem við ákveðum að hún sé, ef við gerum okkar besta til að hafa áhrif. Þess vegna er ég að fara í framboð. Ekki til að ná mér í einhverja innivinnu. Ég er í innivinnu og hún er fín. En vinnan mín gefur mér ekki tækifæri til að hafa nein sérstök áhrif á stefnuna sem við tökum í framtíðinni.
Mig langar að sinna stráknum, vinna, skrifa bækur, lifa lífinu í friði fyrir stjórnvöldum og kerfi sem hugsar bara um menn sem þekkja menn. Kerfi sem er með puttana í öllu því það þarf að hafa vit fyrir okkur, en lætur svo eins og við komum því ekki við þegar við þurfum á því að halda.
Mig langar ekkert að vera stjórnmálamaður, en læt mig hafa það í bili. Þangað til samfélagið er komið í það horf að við getum öll lifað þokkalegu lífi. Ef einhver kýs mig. Það á auðvitað eftir að koma í ljós. Það er þó ekki aðal atriðið. Það sem skiptir máli er að við hugsum í kjörklefanum. Merkjum við fólk sem sannarlega vill vinna fyrir þjóðina og er ekki í þessu fyrir sjálft sig.
Framtíðin getur nefninlega verið björt, ef við viljum hafa hana þannig.
Höfundur er í framboði í prófkjöri Pírata í suður-kjördæmi.
