Kári Ibsen Árnason skrifar.
Kári Ibsen Árnason
Í gær 17. mars hefði amma mín heitin orðið 82 ára. Hún var um margt merkileg kona en það sem ég vil helst telja henni til heiðurs var vinnusemi og ósérhlífni; eiginleikar sem hún hélt í fram á síðasta dag. Eitt sinn þegar við áttum spjall saman þá minntist hún á kennara sem hún hafði haft í gagnfræðiskóla sem hafði reynst henni vel og hjálpað henni að komast í gegnum síðasta veturinn, því amma blessunin var fjörkálfur sem í daglegu tali heitir víst að vera ofvirkur.
Það sem ég áttaði mig ekki á í spjalli okkar fyrr en seinna voru áhrif þessa kennara á ömmu. Þarna var hún, að nálgast áttrætt, að minnast á kennara sem hafði reynst henni svo einstaklega vel fyrir rúmum sextíu árum síðan. Um þetta leiti var ég að klára langt háskólanám og farinn að leita mér að starfi sem kennari og mig grunaði að þetta væri eitt af duldu heilræðum ömmu – vertu sá kennari sem hjálpar nemendum að móta sína framtíð með jákvæðum hug, sama hvað þau munu taka sér fyrir hendur.
Í dag gerir vinnuveitandi minn þá kröfu að ég og allir nýir framhaldsskólakennarar hafi BA eða BSc gráðu, M.A. eða MSc ásamt kennsluréttindum. Þessi krafa er í sjálfu sér ekki ósanngjörn, því í henni felst sú ósk vinnuveitanda míns að ég sé sérfræðingur í mínu fagi og að hæfni mín skili sér, svo fátt eitt sé nefnt: í betri kennslu sem er hlaðin fjölbreyttum kennsluháttum með margs konar námsmati, og þ.a.l. upplýstari nemendum sem eru betur undir búnir fyrir háskólanám en ella.
Vinnuveitandi minn, sem stundum klæðist bláum jakkafötum, eða grænni dragt, eða jafnvel einhverjum öðrum lit sem virkar alltaf einhvern veginn grár í fjarlægðinni, er mjög duglegur á reiknistokknum. Vinnuveitandinn kann að reikna hvað það kostar hann að hafa nemanda í framhaldsskólanunum; þ.e.a.s. kostnaðinn við að útskrifa eftir þrjú ár miðað að útskrifa eftir fjögur ár. Hins vegar, þá er eins og hann vilji ekki setja inn í reiknistokkinn, sem hann er annars svo klár á, hvað það kostar að hafa vel menntað fólk með mikla sérþekkingu í vinnu hjá sér. Fólk sem hefur í langflestum tilvikum tekið há námslán, hjá einmitt vinnuveitandanum, til þess eins að komast í vinnu hjá honum sem sérfræðingar. Vandinn er hinsvegar sá að sérfræðingar hjá vinnuveitenda mínum sitja ekki allir við sama borð. Þetta er í raun og veru ekki flókið, ég vil vera metinn til jafns við aðra sérfræðinga sem vinna hjá vinnuveitanda mínum.
Ég er sérfræðingur ríkisins í alþjóðatungumálinu og auk þess er ég verkstjóri – því vissulega er nám vinna nemenda, lærifaðir, leiðbeinandi og uppalandi svo fátt eitt sé nefnt. Allt þetta geri ég með glöðu geði og hlakka í raun á hverjum degi til að koma til vinnu því mér finnst ég njóta ákveðinna forréttinda; að vinna með ungu fólki sem er að stíga sín fyrstu skref í átt til fullorðinsáranna – en þau forréttindi eru víst ekki talinn í krónum og aurum.
Það er kominn tími til að vinnuveitandi minn hætti að þráast við og flækja sanngjarna launaleiðréttingu eins sérfræðihóps innan vébanda hans með tali um kerfisbreytingar, sem í raun koma launaleiðréttingu ekkert við. Klárum að semja um launaleiðréttingu svo að ég og aðrir sérfræðingar á sama sviði getum haldið áfram að fræða og leiðbeina nemendum okkar; veita þeim jákvætt veganesti inn í framtíðina – það hefði amma viljað. Í framhaldinu getum við svo rætt um kerfisbreytingar.
Kári Ibsen Árnason
Framhaldsskólakennari, m.ö.o. sérfræðingur hjá Ríkinu.
