Ingimar Karl Helgason skrifar:
„Við eigendur Samherja tókum á okkur verulegar skuldbindingar eftir hrun og við munum að sjálfsögðu nýta að hluta þennan arð til að greiða niður þessar skuldbindingar. Það er útilokað, hvort sem það eru lífeyrissjóðir eða prívat eigendur, ég held að menn vilji ekki vera í fjárfestingum nema hafa einhverja möguleika á að borga fjárfestingarnar niður.“
Þetta segir Þorsteinn Már Baldvinsson forstjóri Samherja og einn aðaleigandi fyrirtækisins og margra annarra, í samtali við fréttastofu RÚV.
Hver dáist ekki að slíkri fórnfýsi? Hver finnur ekki til með milljarðamæringum sem taka á sig „verulegar skuldbindingar“? Niðurstaðan af því hlýtur að eiga að verða einhvern veginn á þá leið að frerkari umræður um auðmannaskatt og auðlindagjöld sé óþarfar.Þetta súlurit sýni ekki aðeins hlutina eins og þeir eigi að vera, heldur sé líka óumdeildur leiðarvísir til framtíðar:
Að minnsta kosti þangað til einhver spyr: Hvaða skuldbindingar er maðurinn að tala um?
Má vera að í þessu tilvki séu dugnaðurinn fólgin í kaupum á útgáfufélagi Morgunblaðsins og niðurgreiðslu á rekstri þess? Felst hann í kaupum á olíufélagi, stórum hluta innflutnings og heildsölu í landinu? Um þetta eru ýmis dæmi (sjá t.d. hér oghér. Og þau finnast víðar en í útgerð).
Þá vaknar spurning. Hvort er betra fyrir samfélagið að:
a. Almenningur fái í sinn hlut réttlátan skerf af sameignlegri auðlind sinni til að greiða fyrir velferð, menntun og aðra innviði?
b. Örfáir einstaklingar fái að sitja einir að næstum öllum afrakstri sameiginlegrar auðlindar og sölsi í framhaldinu undir sig annan atvinnurekstur í landinu?
Ég læt þér eftir svarið lesandi góður.
