Með yfirveguðum málflutningi sínum lögðu Viðreisnarmenn, Benedikt Jóhannesson, Pavel Bartoszek og fleiri, áherslu á fyrir kosningar að nýr flokkur þeirra hefði almannahagsmuni í öndvegi og berðist gegn sérhagsmunagæslu. Þeir höfðu varla sleppt orðinu þegar þeir höfðu gert að leiðtoga sínum – og þjóðarinnar – Bjarna Benediktsson sem notað hafði fyrsta tækifæri til að stinga ofan í skúffu nýrri skýrslu sem hentuðu ekki einkahagsmunum hans í kosningabaráttu en varðaði mikilvæga hagsmuni almennings (þótt ekki séu nefndir nema 50 til 60 milljarðar króna sem forréttindastétt þessa lands hefur haft af ríkissjóði og almenning undanfarin áratug eða svo.). Pavel sagði í útvarpi að hann ætlaði að láta Bjarna Ben „njóta vafans“ og treysti honum til að leiða ríkisstjórn.
Benedikt og Pavel vita eins vel og ég að þetta verður fest á blöð sögunnar sem einkar kaldhömruð framkoma við kjósendur Viðreisnar. Því báðu þeir ekki um annan forsætisráðherra úr því allt er svo málefnalegt í höndum þeirra og snýst lítið um persónur?
Ég sé líka fyrir mér t.d. Loga Má Einarsson, formann Samfylkingarinnar, bera fram tillögu um Evrópumálin – þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald viðræðna o.s.frv. – strax og þing kemur saman. Æði held ég að kjósendur Viðreisnar verði kyndarlegir í framan þegar Benedikt, Pavel, Þorgerður Katrín og aðrir þingmenn Viðreisnar, greiða auðsveipir atkvæði gegn slíkri tillögu í samræmi við stjórnarsáttmála sem virðist hafa verið saminn í Valhöll.
En svo skal böl bæta með því að benda á annað verra. Sjálfsagt munu Viðreisnarmenn benda á að uppbygging heilbrigðiskerfisins sé forgangsmál í nýjum stjórnarsáttmála.
En var einhver ágreiningur um að gera slíka uppbyggingu að forgangsmáli yfirleitt í íslenskri pólitík?
