Ólafur Ólafsson, athafnamaður, hefur ákveðið að færa íslensku þjóðinni nýtt sjúkrahús í samtarfi við félaga sinn Karim Van den Ende. Ákvörðun Ólafs er liður í sáttagjörð hans við íslensku þjóðina í kjölfar ítrekaðra stulda hans frá íslenskri alþýðu.
Karin Van den Ende
„Karim var ‘game’ enda verður líknardeildin nefnd í höfuð honum og mun kallast Líknardeild Van den Ende.“
Líknardeild Van der Ende
Hvað varð til þess að Ólafur vill nú græða sárin og líkna sjúkum Íslendingum með byggingu Þjóðarsjúkrahúss?
„Ég googlaði bara orðin ‘skipulögð brotastarfsemi’ og fékk upp þessa skýrslu frá greiningardeild lögreglunnar á Höfuðborgarsvæðinu. Ég gat ekki betur séð en að ég og vinir mínir falli að öllum skilgreiningum þarna um skipulagða glæpastarfsemi og því hlýt ég að skulda þjóðinni þessa peninga.“
Í skýrslunni segir: „Margvíslegir brotaflokkar geta fallið undir hugtakið „skipulögð brotastarfsemi“. Þar ber helst að nefna stórfelld fíkniefnabrot, mansal, vændi, auðgunarbrot, tölvubrot og skjala- og skilríkjafölsun“
„Ég get ekkert skorast undan því að hafa auðgunarbrot á samviskunni“, sagði Ólafur niðurlútur við fréttastofu Kvennablaðsins. „Ennfremur er S-hópurinn auðvitað ekkert annað en skipulögð brotasamtök“, en um þau segir í skýrslu greiningardeildar lögreglunnar:
„Með skipulögðum brotasamtökum er átt við félagsskap þriggja eða fleiri manna sem hefur það að meginmarkmiði, beint eða óbeint í ávinningsskyni, að fremja með skipulegum hætti refsiverðan verknað sem varðar að minnsta kosti 4 ára fangelsi, eða þegar verulegur þáttur í starfseminni felst í því að fremja slíkan verknað.“
Tiltækar upplýsingar lögreglunnar benda til þess að: „ …erlendir hópar séu um flest betur skipulagðir en þeir sem innlendir teljast. Starfsemin sé síður háð tilviljunum og að meiri „atvinnumennska“ einkenni hana t.a.m. hvað verkaskiptingu varðar. Alhæfingar í þessa veru eru þó varasamar, lífið í undirheimum er kvikt og um margt ófyrirsjáanlegt. „Samstarfsfletir“ eru margvíslegir og bandalög myndast og tvístrast á víxl. Þá er þekkt að einstaklingum innan þessara hópa sé „skipt út“ og enginn efi er á því að hingað til lands hafa menn komið sérstaklega í þeim tilgangi að fremja afbrot. Með nokkurri einföldun má segja að innlendir afbrotahópar greini sig frá þeim erlendu að því marki að samstarf þeirra sem að koma er almennt og yfirleitt heldur tilviljanakenndara – „lausara í reipunum” – en við á um hópa sem rætur eiga að rekja til erlendra ríkja. Menn vinna saman þegar henta þykir og eru tilbúnir til að sameinast um ákveðin „verkefni“ t.a.m. tiltekna fíkniefnasendingu. Í þessum efnum sem öðrum sæta menn færis og grípa þau tækifæri sem gefast. Oft er um að ræða sterka leiðtoga sem hafa þekkingu, reynslu og getu og finna sér síðan samstarfsmenn eftir þörf hverju sinni.“
Er Ólafur þeirrar skoðunar að hann og samstarfsaðilar hans séu eftirbátar útlendra glæpagengja?
„Það er náttúrulega fráleitt að lögreglan geti gefið út að hin gríðarlega vel skipulagða og fagmannlega vinna sem ég og félagar mínir höfum lagt í þessi project séu tilviljanakennd og laus í reipunum. Ég fullyrði að við félagarnir gefum erlendum glæpahópum ekkert eftir,“ sagði Ólafur og hélt boginn en brosmildur út í íslenska vorið í leit að fleiri viðskiptatækifærum. Ólafur hyggst tjalda á lóðinni á Kvíabryggju yfir páskana í virðingarskyni við Íslendinga.
