Jóhann Hauksson blaðamaður skrifar:
Nú hafa gjaldeyrishöftin vegna íslensku krónunnar verið að mestu afnumin. Höftin ein og sér sýndu að eitthvað var – og er – bogið við heilsufar þessa örgjaldmiðils. Höftin eru gifs, spelkur og stoðtæki gjaldmiðils sem aldrei mun ganga uppréttur og óstuddur. Gjaldeyrishöft eru og hafa verið samofin hagstjórn og hagstjórnarrugli frá stofnun íslenska lýðveldisins.
En gjaldeyrishöft eru uppspretta spillingar, frændhygli og klíkuskapar, einkum í litlum þjóðfélögum. Útvaldir hafa fengið að flytja fé úr landi; gengi krónunnar var á árum áður fellt með einu pennastriki í þágu útflutningsatvinnuvega þegar forkólfar útgerðar og aðrir valdamiklir styrktaraðilar Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks báðu um slíkt. Staða útflutningsgreinanna hefur með þessum hætti verið „leiðrétt“ með því að fara ofan í vasa almennings. Því gengisfelling er í raun aðferð til að lækka kaup.
Allt þetta vita ráðherrar núverandi ríkisstjórnar sem ætla sér að setja upp einhverjar nýjar girðingar, nýjar tálmanir milli Íslands og umheimsins. Þetta verður kallað „ný peningamálastefna“.
Benedikt Jóhannesson, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir og aðrir í Viðreisn róa í gráðið og naga neglurnar þegar búið er að afnema höftin. Þau vita sem er að um síðir verur gert áhlaup af einhverju tagi, sennilega af erlendum kapítalistum sem veðja á mikinn hagnað krónukaupum og himinháum vöxtum hér heima. Íslenskir auðmenn og aðstöðubraskarar geta samtímis farið að selja krónurnar sínar í rólegheitum fyrir evrur, pund eða dollara og geymt gjaldeyrinn erlendis þar til „leiðréttingin“ brestur á; enn ein gengisfellingin. Þau vita að Sjálfstæðisflokknum, varðhundi ríkjandi skipulags, verður ekki haggað.
Við höfum um árabil lesið greinar um galla, ókosti og fall evrunnar, sem jafnan er er alveg á næstu grösum. Greinarnar eru yfirleitt skrifaðar af einhverjum sem standa utan evrusvæðisins. Í ensk-amerískum áróðri er evran í stöðugri tilvistarkreppu og raunar allt Evrópusambandið. Ekkert af þessu stenst nánari skoðun.
Í rauninni er evran eins vel heppnað fyrirkomulag og hugsast getur og ætti að vera yfir deilur hafið. Nálægt 90 prósent af framleiðslu EU er framleitt innan evrusvæðisins. Engum, sem hefur evru, dettur í hug að losa sig við hana. Ekki einu sinni Grikkjum.
Auðvelt er að nota evru víða t.d. á Norðurlöndum, þótt menn fái til baka í dönskum, norskum eða sænskum krónum. Með fótunum greiða því frændur okkar atkvæði með evrunni en með þjóðrembu og fordómum við kjörkassana.
Í héraði í Wales hafði um árabil ríkt kreppa og uppdráttarsýki. Atvinnuleysi var mikið og fólksflótti. Já, atgerfisflótti. Um síðir mat ESB það svo að svæðið félli undir ákveðið regluverk um stuðning við jaðarsvæði. Mikið fé tók að streyma inn í héraðið og dæmið snérist við. Byggðir voru vegir, gerðar margvíslegar endurbætur og ný fyrirtæki hófu starfsemi.
Þá kom að Brexit – þjóðaratkvæðagreiðsluni í héraðinu. Svo fór að milli 60 til 70 prósent greiddu atkvæði með úrgöngu úr ESB. Eftir að niðurstaðan varð ljós fóru fjölmiðlar á staðnum að útskýra fyrir kjósendum tildrög uppgangsins og endurreisnarinnar.
Margir Bretar þjást af pólitískum innantökum í kjölfar Brexit þjóðaratkvæðagreiðslunnar. Svokölluðum „Begret“ einkennum. Enda sýna kannanir nú að ef slík atkvæðagreiðsla yrði haldin nú myndu Bretar kjósa að vera áfram innan ESB.
