Guðfinna Kristinsdóttir skrifar:
Um þarseinustu helgi lenti ég í einni verstu upplifun sem hundaeigandi getur hugsað sér. Hundurinn minn réðst á barn. Eftir slíka upplifun koma upp ótrúlega flóknar tilfinningar, brotið traust, vonbrigði, sektarkennd og efi um sjálfan sig sem hundaeiganda. Maður fer yfir alla ævi hundsins og dæmir sig fyrir hvert einasta smá hliðaspor sem maður tekur. Gagnrýnir hegðun hundsins og reynir að finna vísbendingar um komandi árás. Þegar barnið er náið manni verður áfallið enn meira, nú verður maður reiður hundinum að hafa brugðist svona við þegar barnið meinti vel.
Maður fer að hugsa ákvarðanir sem leiddu upp að atvikinu, við ræddum það heima áður en við fórum hvort að hundarnir ættu að koma með, bara litli eða Tyrael líka? Af hverju ákváðum við að taka þá báða? Jú, við bjuggumst ekki við að börnin myndu leika sér úti í garði, hann hefur komið með áður og nýtur sín vel úti að þefa og skoða mannlífið utan garðsins.
Fyrir þá sem ekki þekkja er Tyrael fjögurra ára Alaskan Malamute rakki, hann er óöruggur í kring um aðra hunda eftir að ráðist var á hann nokkrum sinnum á viðkvæmum mótunarskeiðum hunda. Tristan er 5 ára strákur í fjölskyldunni, ofboðslega blíður og góður strákur.
Þeir hafa hist reglulega og Tyrael hefur hjálpað Tristan mikið með hræðslu við stóra hunda, þar sem Tristan hefur áður verið bitinn af hundi og var því mjög hræddur. Hann og Tyrael hafa sýnt hvor öðrum ótrúlega virðingu hingað til, Tyrael var duglegur að bakka ef Tristan varð hræddur og virtist alveg gera sér grein fyrir því hversu stór hann væri.
Hann hefur alltaf verið ótrúlega þolinmóður og góður með börnum, það bjó á tímabili hjá okkur ung stelpa með einhverfu og þau smullu líka saman. Hann hefur alltaf sýnt börnum ótrúlega umhyggju og ást.
Í matarboðinu fengu börnin að fara með okkur út að klappa Tyrael, öll voru börnin mjög kurteis og passasöm. Svo er Tyrael knúsaður, ég sé merkin og bendi Tristani á að það er stranglega bannað að knúsa hann, „Manstu í seinasta matarboði þegar við sögðum þér að hundum finnst ekki gott að láta knúsa sig?“. Það var virt í bili og klappað kurteisislega. Eftir matinn biðja börnin um að fá að fara út að leika. Ég fer og kíkja á Watson sem er inni í stofu á meðan við borðuðum og horfi út um gluggann á meðan, krakkarnir eru að leika sér langt frá Tyrael þannig ég klappaði Watson aðeins en fylgist vel með út um gluggann.
Svo sé ég Tristan fara yfir til Tyrael og knúsa hann. Eyrun detta niður, það sést greinilega í hvítuna í 
augunum, hausinn fellur niður og hann verður allur stífur í líkamsstöðu; þetta er hættumerki sem hundar gefa frá sér þegar þeir telja sig vera í hættu og biðja ógnina að fara. Ég stekk af stað, en ég er of sein, Tristan liggur í jörðinni með Tyrael ofan á sér, ég öskra og Tyrael stekkur af og leggst í jörðina og gefur mér öll róandi merki í bókinni.
Ég reisi Tristan við og sé bitsár framan í honum og hann er blóðugur á hlið höfuðsins. Tyrael hefur aldrei bitið manneskju áður og aldrei blóðgað hund þó honum hafi lent saman við hunda og ég frýs. Næsta mínúta er í algjörri þoku og ég get ekki fyrir mitt litla líf ímyndað mér hræðsluna í foreldrum Tristans.
Eftir að foreldrarnir eru farnir með Tristan fer ég út til Tyraels, hann liggur svo nálægt jörðinni að það mætti halda að það hefði verið valtað yfir hann. Það er einn blóðdropi á löppinni á honum, að öðru leyti sést ekki að hann hafi ráðist á barn.
Eftir að við erum komin heim förum við að vega og meta stöðuna, hann greinilega brást allt of illa við áreitinu. Hann hefur verið í ár núna með slæma augnsýkingu og verið á sterum og sýklalyfjum næstum samfleytt í heilt ár.
Læknaskoðanirnar samanstóðu af því að halda honum föstum til þess að setja strimil í augað á honum og halda því lokuðu í mínútu á meðan talin voru tárin sem hann framleiddi, halda honum kyrrum á meðan tæki var sett upp við augað á honum og pínulitlum pinna skotið í augað á honum til að mæla þrýstinginn í auganu, hann létt deyfður til að hægt væri að skoða innan í augnlokin og í augnbotninn eftir einhverju grunsamlegu.
Hann var alltaf með múl í þessum skoðunum, enda urraði hann og ég get ekki ímyndað mér að þetta hafi verið þægilegt, en um leið og við slepptum honum fór skottið að dilla og hann tók við nammi frá dýralækninum sem var nýbúinn að pota í augað á honum. Ef mér hefði dottið í hug að hann myndi tengja knús frá barni við þessa hryllilegu lífsreynslu hefði ég aldrei tekið hann með mér.
Nú hafa seinustu vikur farið í flóknar hugsanir, flókna sjálfsskoðun og skömm. Við ákváðum nokkuð fljótt að svæfa hann eftir samtal við atferlisfræðinga. Svo byrjaði að koma efi „Hvað ef þetta er eingöngu út frá verkjum?“, „Hvað ef hann lagast í skapinu eftir að augun hafa lagast?“ og loks „Væri það í alvöru ábyrgt af mér að svæfa hann án þess að skoða hans líðan, hans læknasögu og hans geð?“. Við erum með hund í höndunum sem hefur verið erfiður með öðrum hundum eftir að það var ráðist á hann, og sama hversu oft var ráðist á hann svaraði hann aldrei með hörku þó hann hefði vissulega getað það. Hann hefur umgengist börn allt sitt líf og ég hef aldrei haft áhyggjur af honum, þar sem hann hefur alltaf sýnt mjög skýr og góð merki ef honum mislíkaði eitthvað. Við höfum því ekki tekið ákvörðun þar sem það fundust fullt af litlum flísum í augunum á honum í skoðun í dag og því staðfest að hann hefur verið að kveljast í augunum í lengri tíma.
Sár Tristans virðast gróa vel, bæði þau andlegu og líkamlegu og ég þakka fyrir að það. Einnig þakka ég fyrir að það hafi verið tekið fram að um ábyrgan hundaeiganda væri að ræða. Arna fór ekki fram á að Tyrael yrði svæfður og ég gæti ekki verið þakklátari fyrir að leyfa okkur að taka þá ákvörðun sjálf, sama hver hún svo verður. En mér fannst hlið Tyraels vanta í fréttaflutninginn sem fylgdi árásinni og ákvað því að skrifa hana hér. Ég tek fulla ábyrgð á þessu slysi og vil nýta það til að minna hundaeigendur á að virða tilfinningar hundanna sinna og vernda þá gegn stressi og áreiti, sérstaklega ef þeir eru líkamlega ekki upp á sitt besta og aldrei skilja hund og barn eftir ein saman. Einnig vil ég minna foreldra á að kenna börnunum sínum að umgangast hunda, aldrei koma nálægt hundi sem er ekki með eiganda sínum, kennum börnunum að ef þau reyna að klappa og hundurinn færir sig í burtu þá vill hann ekki klapp. Kennum börnunum að bera virðingu fyrir tilfinningum dýranna og lærum að skilja þau þegar þau reyna að tjá sig við okkur.
Eins og ég nefndi áðan þá þykir mér mjög miður að hafa komið Tyrael í þessar aðstæður og að Tristan hafi þurft að líða fyrir mistök mín, en ég er guðs lifandi fegin að ekki fór verr.
Ég læt fylgja með upplýsingaspjald um merkjamál sem ég gerði fyrir um ári síðan.
