Nú er búið að stokka upp í stjórn Landsvirkjunar og er sem fyrr valinn maður í hverju rúmi. Fyrirtækið (sem enn er í eigu almennings) tekur sérstaklega fram að eftir breytingu hafi aldrei verið jafnríkulegur hluti kvenna í stjórn fyrirtækisins. Það er að sjálfsögðu stórkostlegur áfangi enda alþekkt að konur eru sérstaklega vel í stakk búnar til að verja fyrirtæki í eigu almennings og gæta hagsmuna eigenda þeirra. Hin hagsýna húsmóðir myndi náttúrulega aldrei selja mjólkurkúnna, túnið eða sjúkrakassann. Nema vitaskuld að kaupandinn væri önnur kona sem þyrfti nauðsynlega að fá þetta allt á vægu verði vegna vitundar seljandans um að viðkomandi væri yfirmáta vel í stakk búin til að taka þessar eigur í fóstur og hirða um af kostgæfni og hirða af þeim arð.
Það er ánægjuefni að fleiri konur geri sig gildandi á vettvangi stjórnmálanna. Allt of lengi hefur áherslan verið á að græða á daginn og grilla á kvöldin og brýn vöntun á meiri fínlegheitum í matargerðinni en grófu grilli. Því er fagnaðarefni þegar konur ryðjast inn á völlinn með baráttumál eins og humar á sunnudögum með hvítvíni úr matvörubúð. Jafnréttisbáráttan snýst nefnilega svo mikið um áferð og lífsgleði. Konurnar í einkareknu heilbrigðisþjónustunni Sinnum vita mun betur hvernig á að útbúa fallegar rukkanir fyrir þjónustuna en karlmenn sem henda kröfum á ríkissjóð skrifaðar aftaná þvældar glasaservéttur af barnum á Hótel Sögu.
Það var harmur fyrir samfélagið þegar Ragnheiður Elín Árnadóttir lýsti því yfir að hún væri hætt afskiptum af stjórnmálum. Að vísu höfðu hennar eigin flokksfélagar í kjördæminu eitthvað aðstoðað hana við ákvörðunina. Líklegast var það vegna þess að hún taldist ekki hafa verið nægjanlega dugleg við það að tryggja kjördæminu stóriðju, eins og í Helguvík. Hún reyndi samt mikið, en eins og mörg dæmi eru um í andverðleikasamfélaginu þá fær hún ekkert kredit fyrir harða baráttu. Karlar í svipaðri stöðu eru öðruvísi metnir og nóg fyrir þá að brenna fyrir sóriðjumálin með því að lýsa því yfir, við hóstandi kjósendur í andnauð, að það geti nú bara „kviknað í hverju sem er“.
Ragnheiður Elín barðist nefnilega hart fyrir stóriðjuna og tók þann slag inn á gólf karlaveldisins Landsvirkjunar með einstökum glæsibrag, skömmu eftir að hún tók við sem iðnaðarráðherra. Það er enn í minnum haft þegar hún skammaðist og reifst í honum Herði forstjóra Landsvirkjuar á ársfundi fyrirtækisins 2013. Hin unga valkyrja stappaði þar niður fótum og húðskammaði forstjóra fyrirtækisins fyrir að vera ekki búinn að tryggja álverinu í Helguvík brautargengi. Hún horfði fast og ákveðið á forstjórann með greindarlegri skerpu ráðherraembættisins og snupraði hann „Verð ég að viðurkenna, að ég er orðin ansi óþreyjufull og ég vil fara að sjá árangur, að verkefnin verði að veruleika. Tækifærin eru svo sannarlega til staðar“. Þegar Hörður leit bara hálfglottandi út um gluggann eins og hann væri annars staðar að horfa á leik í Ensku knattspyrnunni, hækkaði ráðherrann róminn og minnti hann á að honum bæri að fylgja eftir stefnu ríkisstjónarinnar. Að gera það ekki væri „algjörlega óviðunandi“.
Þetta var í gamla daga þegar karlpungar gátu jafnvel hunsað ráðherra, ef þeir voru konur og Hörður Arnarson forstjóri svaraði að bragði með hefðbundum orðavaðli og aumum fyrirslætti karlrembunnar: „Hlutverk Landsvirkjunar er að hámarka arð af þeim orkuauðlindum sem fyrirtækinu er trúað fyrir á sjálfbæran og hagkvæman hátt.“
En nú eru breyttir tímar, konan er komin aftur í pólitík og sest í valdastól þar sem hún hefur beint boðvald yfir karlinum sem neitaði að hlýða. Þvílíkur áfangi! Kvennablaðið tárast yfir þessum áfanga jafnréttisbaráttunnar og þerrar gleðitár í svuntuhornið.
