Búrka frá Yemen
Kyrtill frá Oman (mikið notaður á jólunum)
Blár emeleraður diskur frá Sameinuðu þjóðunum og Írönum
Músik frá Portúgal ásamt saltfisksamböndum
Uppi á loftskörinni ævafornt teppi frá Írak
Ullarkambur útskorinn frá Kyrgyzstan
Papýrus úr Konungadalnum
Koparstungur frá Kýpur
Hálsfesti frá Beirut
Krydd og kokkabækur frá Sýrlandi
Útskorið höfuð frá Eþíópíu
Matreiðslubækur frá Líbanon
Krydd reykelsi og myrra frá Jerusalem
Þetta er bara brotabrot af því sem hún Jóhanna dreifði um heimili mitt ásamt með sögunum af hverjum hlut og hvaðan hann kæmi og hver lét hann í té.
Og þetta hefur áhrif, eins og þið getið rétt ímyndað ykkur, á börnin. Þau hugsa sitt. Hvernig er heimurinn? Hvernig er hann í laginu eiginlega?
Og fyrst amma getur þetta, hví þá ekki ég?
Og þetta hefur áhrif á tengdadóttur.
Hún hugsar vonandi líka sitt.
Fyrir utan ævintýralegt ævistarf, þá var það einn kostur í hennar fari sem ég tók strax eftir og fannst og finnst enn til mikillar fyrirmyndar og mætti vera mörgum konum til eftirbreytni: Hún ræktaði fyrrverandi tengdadætur og syni. Hún tók sér þann sjálfsagða rétt að vera amma barnanna sinna hvar sem þau voru í sveit sett og alveg burtséð frá hvernig foreldrum þeirra kom saman; það var ekki hennar mál, heldur hvernig þessar manneskjur hennar væru í laginu að utan sem innan.
Hún hafði ferðast og horft uppá heimsins margslungnu böl en líka lystisemdir, og lét okkur heyra af því. Nei, hún lá ekki á liði sínu hún Jóhanna. Hún vissi hvað það var að vera einstætt foreldri, og tók líka málin í sínar hendur þegar kom að því að vera einstæð amma.
Ég veit að hennar fólk gefur mikið fyrir ritað mál, en lag og mynd er þarna líka. Og hér í Skólastræti á gamlárskvöld náðum við Jóhanna stundum að dansa pínulítið saman og syngja nú árið er liðið.
Og mig langar mest að kveðja hana hér í Kvennablaðinu sem mér finnst hæfa henni og þakka henni allar lífsins gjafir.
Guðrún Snæfríður Gísladóttir
