Óskar Helgi Helgason skrifar.
Eins og alkunna er; skeytir Guðni Th. Jóhannesson hvorki, um skömm né heiður, í sínum fádæma embættisfærzlum, upp á síðkastið.
Guðni Th. Jóhannesson sannaði það hvað bezt, í tilraunum mínum á s.l. útmánuðum, þá Orrarhríð mín við Lífeyrissjóða-skólpræsin í landinu hófst af minni hálfu, til þess að fá hann til liðs við það réttlætis- og nauðsynjamál, að það óprúttna sjóðafargan yrði aflagt — og iðgjaldendum til ára og áratuga yrðu endurgoldnir sínir fjármunir úr þeim, að Guðni svaraði hvorki tölvupóstum mínum né marg- ítrekuðum beiðnum mínum til skrifstofu hans, né að hann símaði til mín þess í stað, þeim málum aðlútandi.
Guðni Th. Jóhannesson verðskuldar alls ekki þær vegtyllur, sem honum færðust í hendur með hinu fjölmiðlanna baðaða sviðsljósaskýi, sem hann sveif inn á, eftir júníkosningarnar 2016, á frekar ódýrum forsendum, eins og menn muna.
Gætti nú einhverra lágmarkskrafna Íslendinga, um úrbætur til þeirrar varðstöðu um þrek og þor til framvindu eiginlegrar siðmenningar hér á landi, ætti allt skikkanlegt og ærlegt fólk að stilla nú saman strengi, og afhrópa þennan afleggjara Háskólasnobbsamfélagsins, sem Guðni Th. Jóhannes son hefir látið á sannazt að vera, með hroka sínum og steigurlæti, og víkja úr sínu núverandi sæti, hið fyrsta.
Einboðið þætti mér; að landsmenn all-flestir, gætu tekið undir þá áskorun mína til einhvers mesta göfugmennis okkar daga, Hrafns Jökulssonar, aftur á móti, að hann tæki við því hlutverki, með allsherjar undirskriftaákalli landsmanna, og tæki með sæmd við Bessastaða ábúð.
Hrafn Jökulsson sannaði hvað bezt mennzku sína og drenglyndi, þegar Finnbogastaðabruninn í Árneshreppi á Ströndum varð Guðmundi bónda Þorsteinssyni og fjölskyldu hans til mikils tjóns, í júnímánuði 2008, hvaða mann hann hafði — og hefir að geyma, í víðasta skilningi þess orðs, sem og þann giftusamlega eftirmála, sem Guðmundur og fjölskylda hans þar norður í Árneshreppi hrepptu.
Þá má í minnum hafa, atfylgi Hrafns Jökulssonar í þágu okkar næstu nágranna í vestri, Grænlendinga,, jafnt í skákveröldinni, sem og á öðrum sviðum margvíslegum, ekki hvað sízt, á núlíðandi dögum.
Aldrei hefir Hrafn Jökulsson krafizt svo mikilla endurgjalda sér til handa, til þeirra betrumbóta mannlífsins, sem honum virðist svo sjálfsagt að inna af hendi innanlands eða utan þess, án nokkurs skrums né tilgerðar, alla tíð.
Yrði valið; á milli þessarra manna, svo sérstaklega erfitt?
Þegar nánar er að gætt?
Óskar Helgi Helgason, sölumaður séhæfðra verkfæra fyrir málmiðnað, til lands og sjávar.
