Hlutskipti mitt er ömurlegt!
Ég er óheppinn!
Ég hef lifað tímana tvenna!
Þetta tekur engan endi!
Þetta er bara svona, breytist aldrei!
Ég á mér enga von!
Ég er gölluð manneskja!
Ég er alltaf veik!
Ég er alltaf þreytt!
Þetta er erfitt!
Lífið er erfitt!
Kannast þú við svona hugsanir? Finnst þér eins og allt sé öðru eða öðrum að kenna? Ef þér finnst hlutskipti þitt öðru eða öðrum að kenna þá tapar þú lífsorkunni. Þú finnur það ef þú skoðar það heiðarlega með sjálfum þér; þú verður leiður, orkulítill, vonlaus og kannski sveiflóttur í geðinu. Þetta ástand kalla ég dvínandi orku, orku sem kemur í kjölfar hugsana þeirra sem setningarnar hér að ofan lýsa.
Það er ástæða fyrir því hvers vegna þú hugsar svona, en ég vil ekki dvelja þar í þessum skrifuðu orðum, því þá kemst ég ekki lengra með skrifin. Ástæðurnar eru nefnilega svo margar og svo mismunandi og þær renna allar í sömu átt, inn í gamalt far sem þú losar þig ekki undan með því að halda í orku sem gerir ekkert fyrir þig. Ástæðan þarf ekki að bergmála innra með þér og viðhalda um leið orku sinni nema að þú ákveðir að styðja þig við hana .
Góð vinkona mín er með erfðarsjúkdóm sem gerir hana oft örþreytta og mjög veika, en hún segir sjálf að þegar hún velur viljann þá líði henni betur. Hún verður stundum þreytt eftir valið, en hún verður öðruvísi þreytt. Hún verður “eðlilega þreytt” eins og hún kallar það.
Vilji er ekki átak, ekki miskilja orðið. Orðið vilji er þrungið lífskrafti, lífskrafti sem hefur ekkert með átak að gera. Vilji er val um að breyta einu ákveðnu augnabliki, svo endurtekur þú leikinn, þú velur endurtekninguna aftur og aftur þangað til að valið verður þér eðlislægt.
Vilji er ekki lof um gull og græna skóga, að þú læknist, að þú hættir að verða þreytt og lúin, Vilji er umbreytingaorka 1000 andartaka sem stendur þér til boða á hverju einasta andartaki. Prófaðu að taka eftir því.
Hefur þú prófað að kenna sjálfum þér um en ekki öðru eða öðrum? Já, ég sagði það, kenndu sjálfum þér um til að finna annan kraft, snúðu hlutunum við. Hvaða tilfinningu finnur þú þegar þú kennir sjálfum þér um og hugsar eitthvað á þessa leið: Það er mér að kenna að mér sé illt, að ég sé veik, að mér líði ömurlega.
Ef þú prófar að kenna þér um hátt og snjallt, þá verður þú örugglega reiður og vonlaus eða annað hvort. Að kenna sér einum og engu öðru og engum öðrum um hjómar skringilega en það skorar sannarlega á þig. Það skiptir ekki máli hverju eða hverjum það er að kenna að hlutirnir eru eins og þeir eru, það er hreyfingarlaust ástand.
Stöldrum aðeins við hér: Ef þú velur “vonleysið” innra með þér, breytist ekkert. Dagarnir verða jafnvel verri en þeir hafa verið, en ef þú velur að snúa hlutunum við og verða reiður þá nærðu inn á hærri orkutíðni. Reiði er auðvitað ekkert betri en vonleysi í sjálfu sér, ekkert betri en aðrar neikvæðar tilfinningar, reiðin hefur einungis hærri tíðni. Ef þú verður reiður vegna þess að þér finnst hugmyndin um að hlutskipti þitt sé sjálfum þér að kenna prófaðu þá að einangra reiðina frá skoðun þinni um afhverju hún kemur og nýta þér hana sem afl.
Reiði getur verið umbreytingarafl innra með þér og þegar þú leyfir henni að koma og breytir henni í vilja með einbeitingu þá getur hún nýst þér til góðs. Þú finnur það, ef þú prófar það.
Vilji er orka breytinga. Viljinn hreyfir við því gamla, staðnaða og stóra. Vilja þarf að endurtaka stöðugt til að breyting náist. Að segjast engan vilja hafa er hreyfingarlaust ástand og getur ekki gert betur en að veita “falskan frið” og sá friður veikir þig. Vilji er öllum gefinn sem vill ástunda hann og rækta. Vilji er gjöf sem falskur friður nennir ekki að njóta.
Það er auðveldara að kenna öðru eða öðrum um, en fólk sem er þreytt í huganum velur oft að upplifa falskan frið. Falskur friður er vonleysi og tóm sem getur alið af sér tilgangsleysi, uppgjöf, ofát, þunglyndi, þráhyggju, fýlu, neikvæðni og alls konar leiðinda kenndir. Falskur friður stækkar og breiðir úr sér einsog allt annað sem þú einbeitir þér að og einblínir á.
Veldu að vilja.
