Jörðin rymur. Þetta hafa vísindamenn talið ljóst frá árinu 1959: hvar sem gripið er niður á jörðinni verður vart við sama djúpa sönginn, ef söng má kalla, hljóð á sveiflutíðni sem er töluvert dýpra en mannseyrað nemur. Að nema þessa sveiflu af nákvæmni og með vissu krefst viðamikilla rannsókna sem felast einkum í að fjarlægja allan annan hávaða úr mælingum.
Í nýrri rannsókn, sem unnin var í samstarfi Parísarháskóla, Oxford og Stuttgart háskóla, var gögnum um hljóðsveiflur safnað í tæpt ár, á 3000 ferkílómetra svæði á botni Indlandshafs. Í ljós kom að tíðni titringsins sem um ræðir liggur á milli 2,9 og 4,5 milliriða — eða 3 til 4 sveiflur á korteri. Dýpstu hljóð sem mannseyrað heyrir eru aftur á móti um 20 rið, þ.e. um 20 sveiflur á sekúndu.
„En þetta eru ekki sætar harmóníur,“ lét Spahr Webb við jarðvísindastofnun Columbia háskóla hafa eftir sér við National Geographic, „þetta eru skringilegar tíðnir.“
Þó að tónfallið sé breytilegt er hljóðstyrkurinn nokkuð fastur og breytist til dæmis ekki eftir árstíðum. Helst lítur út fyrir að uppruni þess liggi í öldugangi: þegar djúpar, andstæðar haföldur rekist á, bergmáli áreksturinn, svo að segja, í berggrunninum. Þó er sú tilgáta einnig uppi að titringurinn eigi uppruna sinn í atburðum í veðrahvolfinu, einkum stormum. Eftir stendur að orsökin er ekki þekkt að fullu en áhrifin nú staðfest: jörðin rymur, statt og stöðugt.
