Í upphafi nýliðins apríl-mánaðar greindi Elínborg Harpa Önundardóttir frá tilraunum sínum til að heimsækja flóttamann sem þá hafði dvalist í um mánuð í húsnæði á vegum Útlendingastofnunar, á Ásbrú Reykjanesi. Hún komst þá að því hvernig heimsóknabanni til flóttafólks í þessum sporum er famfylgt, með fulltingi öryggisvarða og eftirlitsmyndavéla.
Öryggisvörðurinn
Í dyragætt Útlendingastofnunar.
Síðastliðinn mánudag, þ.e. undir lok sama mánaðar, greinir Elínborg frá því tilraun sinni og félaga sinna til að fylgja vini þeirra að nafni Prodhi til skrifstofu Útlendingastofnunar, þangað sem hann hafði verið boðaður til að hlýða á svar við umsókn sinni um vernd á Íslandi. Við komuna á skrifstofu stofnunarinnar, í Hafnarfirði, mætti hópnum aftur öryggisvörður sem meinaði þeim inngöngu í bygginguna, enda fengi enginn að fylgja flóttamanni þar inn fyrir dyr nema fjölskyldumeðlimir.
„Við máttum ekki koma með honum að heyra niðurstöðuna, við máttum ekki sitja inni í anddyrinu og bíða eftir að hann kæmi út úr viðtalinu heldur þurftum við að standa fyrir utan dyrnar,“ skrifar Elínborg. „Ég reyndi ítrekað að spurja öryggisvörðinn hvers vegna við mættum ekki fylgja honum inn eða bíða inni. Hann hafði tvö tiltæk svör: „Af því bara“ og „Það er lokað.“ Klukkan var 13:30 á mánudegi.“
Þá segir Elínborg öryggisvörðinn hafa haldið því fram að myndbandsupptökur væru bannaðar í húsinu, einnig án frekari rökstuðnings.
Lögreglumaðurinn
„Eftir að lögreglan kom aftur, henti hún sér í vinnuskyrtuna og tyllti sér í stólinn í andyrinu. Þar sem við máttum alls ekki sitja og bíða,“ skrifar Elínborg við þessa mynd af vettvangi.
Með því að stinga fæti milli stafs og hurðar segist Elínborg loks hafa náð tali af starfsmanni stofnunarinnar, í leit að útskýringu á vinnulaginu, hvers vegna „við mættum ekki fylgja vini okkar eins og hann óskaði sjálfur eftir og hvers vegna okkur væri bannaður aðgangur að húsinu“. Viðkomandi starfsmaður hafi þá gripið í handlegginn á Elínborgu, ýtt henni burt og tilkynnt „að hún væri lögreglumaður sem væri við störf innanhúss en réði þó engu (bara nógu miklu til að mega taka smá í mig)“.
Skrifstofustarfsmaðurinn
„… maðurinn sem heldur að það komi bara fjölskyldur á flótta til landsins.“
Loks hafi annar starfsmaður stofnunarinnar birst við dyrnar og tjáð viðstöddum að ef þau væru ekki fjölskyldumeðlimir kæmi þeim málið ekki við. „Þegar ég benti honum á,“ skrifar Elínborg, „að langflest flóttafólk sem kæmi til landsins ætti enga fjölskyldu hér og kæmu flest ein síns liðs sagði hann einfaldlega „nei“.“ Með þessari neitun hafi starfsmaður Útlendingastofnunar annað hvort komið upp um vanþekkingu á málaflokknum eða logið vísvitandi.
„Við fórum með Prodhi til að veita honum stuðning, vera til staðar hvort sem væri í fögnuði eða í reiði og ótta,“ segir Elínborg. Dagurinn hafi að endingu verið góður, enda hafi maðurinn fengið dvalarleyfi og „fái nú að upplifa í fyrsta sinn á ævinni einhverskonar öryggi.“ Hins vegar hafi „valdarúnk“ stofnunarinnar verið bæði „tilgangslaust og andstyggilegt. Vissulega að einhverju leyti gagnvart okkur sem fyrir utan stóðum, en fyrst og fremst gagnvart þeim sem fór inn. Einn. Á milli okkar: veggur reistur af lögreglunni, Securitas og ÚTL.“
Sjá nánar í Facebook-færslu Elínborgar, Aðskilnaðarstefna og leyndarhyggja ÚTL.
