Sólveig Anna Jónsdóttir skrifar:
Hinir hefðbundnu vinstri flokkar hafa algjörlega hafnað því sem áður var ekki aðeins leyfilegt að tala stundum um spari heldur bókstaflega inntak og upphaf baráttu vinstrisins:
Að best væri og nauðsynlegt fyrir þróun góðs og réttláts þjóðfélags að vinnuaflið hefði sem mest, ef ekki næstum allt, ef ekki allt, um það að segja hvernig samfélagið mótaðist og að kröfur vinnuaflsins væru, eðli málsins samkvæmt, vegna grundvallarmikilvægis stéttarinnar, mikilvægustu kröfur sem settar væru fram.
Hinir hefðbundnu vinstri flokkar líta ekki lengur svo á að átökin í samfélaginu séu á milli þeirra sem eiga fjármagnið og atvinnutækin og svo þeirra sem eiga ekkert nema vinnuaflið sitt til að komast af, og að vinstrið hljóti að skipa sér í sveit með verkafólki,heldur eru á þeirri skoðun að hlutverk þeirra sé að reyna að hafa örlítið taumhald á kapítalistunum svo að það taki örlítið lengri tíma að keyra af stað næstu kreppu (svona eins og vinstrið samþykkir að jöklar bráðni en það sé kannski hægt að láta þá bráðna aðeins hægar og kalla það sigur)
en að öðru leiti sé best að stjórna og útfæra alla stefnur í sem mestri sátt, ekki við hinar vinnandi stéttir, heldur við auðstéttina.
Þetta er algjörlega augljóst öllum þeim sem vilja sjá.
Hið hefðbundna vinstri er svo illa leikið af þessari firru að það lætur eins og það sé algjörlega sjálfsagt að fulltrúar verkafólks þurfu alltaf með reglulegu millibili að leita til atvinnurekanda og hins opinbera til að biðja (kurteis og prúð og alls ekkert með neitt vald, guð á himnum forði okkur frá því) um smá aura af arðinum, bara pínku pons af veltunni og hagnaðinum svo að félagsleg endurframleiðsla megi fara fram án of hrikalegra vandræða, í stað þess að krefjast þess að vinnuaflið hafi stórkostlega mikið um það að segja hvernig auðnum er skipt í samfélaginu.
Hið hefðbunda vinstri gleðst ekki lengur yfir því að fulltrúar vinnuaflsins tali af innlifun og eldmóð og reyni að blása fólki baráttuanda í brjóst, heldur hristir hausinn hneykslað og dapurt yfir því að einhver skuli vera svo vúlger að derra sig við auðstéttina. Afþví að svoleiðis gerir kurteist, vel upp alið fólk ekki í nútímanum þar sem krafan er sú að fulltrúar alþýðunnar bíði stillt eftir því að kannski komi röðin að þeim í samtals-ferla-úrlausnar-biðröðinni.
Hið hefðbundna vinstri hefur ekki aðeins hafnað því sem áður var grundvöllur tilveru þess, að vera framvarðasveit hinna vinnandi stétta, heldur hefur jafnframt algjörlega gefið upp á bátinn allar hugmyndir um að fá verkafólk sjálft til að stjórna og stýra samfélaginu. Hið hefðbundna vinstri er aðeins millistjórnandi nýfrjálshyggjunnar; stjórnar þeim sem eru lægra sett í stigveldinu fyrir hönd hinna raunverulegu stjóra. Hið hefðbundna vinstri er í samtímanum aðeins nýfrjálshyggja með manneskjulegu yfirbragði.
