Stefán Snær Grétarsson skrifaði á dögunum stutta frásögn af göngu um miðbæinn, eftir hádegisverð á veitingastaðnum Bastard. „Eða The Bastard. Man það ekki. Þarna var einu sinni veitingastaðurinn Vegamót.“
Á leiðinni varð Stefáni gengið fram hjá nokkrum skiltum:
„The Drunk Rabbit, City Center Hotel, Iceware, American Bar, Dirty Burgers and Ribs, The Laundromat Café, The English Pub, Shooters Coyote Club, Ginger, The Hot Dog Stand, Nordic Store, Mountaineers of Iceland, 66 North, Icemart Souvenirs, What’s On, Pride of Iceland, Joe & The Juice, Guide to Iceland, Center Hotels, Flying Tiger, Icelandic Red Cross, Booking Centre, Woolcano, Scandinavian.“
„Þetta er hættuleg þróun,“ skrifar hann. „Ferðamenn, eins og ég, sækja hið sértæka. Ásýnd miðbæjar Reykjavíkur er orðin allt of ensk. Svo ég tali ekki um öll Whale Watching-skiltin á Húsavík.“
Til samanburðar segir Stefán frá reynslu sinni af Hoi An í Víetname. „Hoi An er mikill ferðamannastaður. Staðurinn er á heimsminjaskrá Unesco. Því fylgja reglur. Sem dæmi þurftu öll skilti að verða á víetnömsku, ekki ensku. Útskýring á starfsemi, venjulega á ensku – hvort þarna var klæðskeri eða gufubað – mátti ekki vera stærri en 1/4 af stærð þess víetnamska. Þetta virkaði vel. Ég fann að ég var í Vietnam, ekki Boston.“
Stefán segist sannfærður um að „við séum að skemma okkar helstu verðmæti með svona vitleysu. Túristinn er ekki svo vitlaus, hann vill ekki vera heima hjá sér heldur annars staðar. Hann vill ekki skilti hvar stendur BAKERY í stórum stöfum fyrir ofan Bakarí.“
Ádrepa Stefáns fær 214 þumla, hjörtu og tár á Facebook sem mega heita nokkuð góðar undirtektir. Stefán þekkir enda vel til í markaðsmálum, en sjálfur er hann, og titlar sig, Art Director við auglýsingastofuna Jónsson & Lemacks.
