Ókei. Þetta er ekki alveg búið.
Lokakafli samtalsins á Klaustri, eða þess hluta samræðunnar sem náðist á band, snýst eins og fjölmiðlar hafa þegar greint frá um skipun Geirs H. Haarde í sendiherrastöðu: segir Gunnar Bragi Sveinsson að hann hafi rætt málið við Bjarna Benediktsson, fjármálaráðherra, sem hafi lofað honum hliðstæðum greiða á móti þegar fram líða stundir. Gunnar Bragi segir einnig að hann hafi skipað Árna Þór Sigurðsson, fyrrverandi þingmann VG, í sendiherrastöðu á sama tíma, til að þagga niður í annars sennilegri gagnrýni frá meðlimum Vinstri grænna. Um þetta sagðist hann hafa átt fund við Katrínu Jakobsdóttur.
Bjarni hefur fyrir sitt leyti neitað hrossakaupunum, Gunnar Bragi sjálfur hefur borið orð sín til baka og segist þarna fara með rangt mál, og nú síðast á mánudag neitaði Katrín Jakobsdóttir forsætisráðherra segir rangt að hún hafi verið upplýst um skipan Geirs H. Haarde í stöðu sendiherra fyrirfram: Gunnar Bragi Sveinsson hafi aðeins upplýst hana um skipan Árna Páls sem sendiherra en ekki minnst á Geir í því samhengi.
Frásögn Gunnars Braga af málinu var ítarlegri en Kvennablaðið greindi frá í liðinni viku, enda tekur nokkurn tíma að greina orða skil í hluta af hljóðupptökunum. Smáatriði í frásögn Gunnars Braga geta skipt máli og verður haldið hér til haga fyrir lesendur, eftir því sem kostur er. Meira um vert er þó hugsanlega að gera grein fyrir aðdraganda og samhengi frásagnarinnar.
„Tíu fingur upp til Guðs“
Í lok ítarlegrar fréttaskýringar sem Kvennablaðið birti síðastliðinn föstudag er því haldið fram að frásögn Gunnars af því hvernig hann reddaði Geir sendiherrastöðu beri að skoða í ljósi þeirra tryggðabanda sem þingmenn Miðflokksins vildu á fundinum bindast tveimur þingmönnum Flokks fólksins. Sögur af liðinni spillingu hafi falið í sér fyrirheit um mögulegan ávinning húsbóndashollra af fyrirhugaðri spillingu. Það stendur, en fléttan hefur þó reynst hótinu þykkari við nánari áheyrn.
Eftir að Miðflokksmenn reifa þennan ásetning sinn við kollega sína úr Flokki fólksins, en áður en sögunni víkur að Geir, skjóta ýmis viðfangsefni upp kollinum: félagarnir við borðið hrósa einni konu, Halldóru Mogensen, í hástert, fyrir að draga sig til hlés í einhverju máli. Með orðum Ólafs Ísleifssonar: „Hún sagði: ég er ekkert menntuð hérna og ég er ekki lögfræðingur og ég er ekki neitt neitt.“ Gunnar Bragi bætir við: „Já, og hún sagði við mig: ég vil að fólk eins og ég missi tækifæri inni á þingi“. Ekki er gott að gera sér til fulls grein fyrir samhenginu af upptökunum en fundarmenn reynast sammála um að þetta hafi verið gott hjá henni.
Rauði þráðurinn er þó annar. Fljótt ber á góma hversu valdamiklir „fúnkerandi“ aðstoðarmenn ráðamanna séu og hversu gaman er að vera „fúnkerandi“ aðstoðarmaður. Sigmundur Davíð gerir „tíu fingur upp til Guðs“ upp á það að geta „klárað þetta á morgun“ – það hefði verið miðvikudaginn 21. nóvember – ef Gunnar Bragi er til. Klárað hvað?
„Eins og hjartað hefði verið tekið úr“
Þegar líður á samræðuna verður Gunnar Bragi Sveinsson nokkuð meyr. Hann segir:
„Kannski sést það sko, ég veit það ekki, mér finnst vont ef það sést. En eftir allt sem gekk á í húsinu —og kannski er ég svona ofboðslega gamaldags, ég veit það ekki— það var alveg svakalegt fyrir mig að skipta. Það var alveg hræðilegt. Það var eins og hjartað hefði verið tekið úr og hent eitthvert. En ég gat heldur ekki verið þarna lengur. Ég gat heldur ekki látið þetta hjarta vera … Fólkið mitt, mín nánustu, sem eru ofboðslega góð við mig, það skildi þetta. Ég hugsaði mig lengi um, ég hugsaði mjög lengi og ég í alvörunni vonaðist til þess að þetta hyski myndi átta sig á því að fyrir flokkinn væri hægt að ná saman. En það var ekki. Og þegar mér varð ljóst að þetta hyski, þrátt fyrir það, að það myndi aldrei … Margir hverjir voru að reyna að bera klæði á mig og segja: gerið þið Gunnar Braga bara þingmann svo hann hætti þessari vitleysu. Dagsskipunin var, frá Sigurði Inga og Ásmundi og fleirum: drepum hann.“
Þetta uppskar Gunnar Bragi, að hans mati, ef rétt er ráðið í allt samhengi samræðunnar, af tryggð sinni við Sigmund Davíð Gunnlaugsson. Þeir ræða í kjölfarið lítið eitt um tryggð fólks við Framsóknarflokkinn: Gunnar Bragi nefnir mann í Bolungarvík sem elski Sigmund, og pabba Sigmundar, en kunni „ekki annað en setja X við B. Þú veist, það þarf að kenna honum að skrifa hebresku ef við ætlum að láta hann gera eitthvað annað.“
Gunnar Bragi nefnir að hann sé „ekki ómissandi frekar en aðrir“. Hann segist sáttur – eða er það saddur – í það minnsta hafi hann ekki knýjandi þörf fyrir lengri frama í stjórnmálum. Þeir Sigmundur reifa á nýjan leik, hvor um sig og báðir í senn, hversu tryggur Gunnar Bragi hafi verið Sigmundi eftir að hann varð formaður Framsóknarflokksins. Gunnar nefnir aftur að þá hafi hann ekki kosið Sigmund, sem hann sagði fyrr um kvöldið að myndi „elta sig alla ævi“. En: „það sem mér finnst svo gaman er það, eftir að hafa tapað á kosningunni í Valsheimilinu, þegar þú vannst, að þá gerist það: heyrðu þetta er bara frábært, ég lýsi fullri tryggð við þennan mann. Þú veist, í kosningunum eftir, hvað geri ég? Ég hringi í þig, ég segi við þig: Sigmundur –“
„Gafst mér loforð sem þú stóðst við“
Hér botnar Sigmundur söguna fyrir skjaldsvein sinn: „Gafst mér loforð sem þú stóðst við“. Enn skjallar Gunnar Bragi Ólaf Ísleifsson þegar sá kemur við sögu: „Þú ert náttúrulega ótrúlega skynsamur, snjall, frábær maður“, og Ólafur þakkar fyrir það, „mikilvægt að heyra það“. En Gunnar Bragi heldur þræði: „Ég ætla bara að segja eitt, drengir mínir … að alveg sama hvað ég geri í framtíðinni, ef ég læt mig hverfa eftir fimm ár, sex ár, að þið eruð bara ótrúlegt teymi! Þið eigið eftir að rolla upp þessu helvítis kjaftæði.“
„Ég ætla samt ekki að hætta að drekka,“ segir Ólafur. „Nei, nei, það gerði Sigmundur ekki heldur,“ svarar Gunnar Bragi. Og kemur loks aftur að því hversu erfitt það hafi verið að skipta um flokk:
„Svakalega erfitt fyrir mig. Það var alveg rosalegt. Það var erfiðara en ég hef nokkurn tíma ímyndað mér. Og það er ekki, þú veist, ég hef alltaf haft hérna, hvað segir maður, ég hef alltaf haft, þú veist, rökin eru með mér, skilurðu. Rökin eru öll með mér. En ég var sex ára þegar ég byrjaði að vinna innan Framsóknarflokksins. Og það er bara alveg svakalegt.“
„Mér finnst ég verði að bregðast við þessu,“ segir Gunnar Bragi við svo búið og hverfur frá, sennilega í símann.
„Við Gunnar erum búnir að ganga í gegnum ýmislegt saman“
Þegar hér er komið sögu, liggur beinast við, í ljósi þess sem áður kom fram um ásetning Miðflokksmanna með fundinum, að ætla að tal Gunnars um hve erfitt sé að yfirgefa stjórnmálaflokk hafi verið ætlað til að sýna væntanlegum nýliðum hluttekningu, jafnvel nauðsynlega hluttekningu, til að telja þá á að færa sig um set. En á meðan Gunnar er frá borðinu, tekur Sigmundur Davíð til máls og leggur enn ríkari áherslu á hversu mikið Gunnar Bragi hafi mátt þola:
„Við Gunnar erum búnir að ganga í gegnum ýmislegt saman. Og ég hef aldrei, aldrei skynjað neitt annað en stuðning frá honum. Og ég veit það og skil það vel að hann sé orðinn þreyttur á þessu öllu saman.“
Hann segir að engu að síður sé Gunnari „alvara með það að hann er til í að vera aðstoðarmaður í þessu starfi“ fram að einhverjum tímapunkti, sem heyrist ekki skýrt. Fundarmenn slá saman glösum. „Þá er ég til í að samþykkja það,“ segir Sigmundur Davíð, „í kvöld eða á morgun, hvenær sem er, svo framarlega sem ég get í framhaldinu tryggt honum starf sem að ég tel að sé honum sæmandi.“
Gunnar Bragi sagðist á Klaustri tilbúinn að víkja úr stöðu þingflokksformanns, fyrir Ólafi Ísleifssyni úr Miðflokknum. Þetta hefur þegar komið fram. En hér þegar sígur á seinni hluta kvöldsins og samtalsins er Ólafur horfinn af barnum. Fyrirhugaðar tilfærslur eru háðar því „að í staðinn fyrir Gunnar komi maður sem ég treysti,“ segir Sigmundur. „Og þess vegna þykir mér svo vænt um að Gunnar hefur trú á þér“ bætir hann við. Ávarpið getur á þessum tímapunkti, að því er við best vitum, aðeins beinst að Bergþóri Ólasyni eða Karli Gauta Hjaltasyni.
Í öllu falli er það Bergþór sem svarar:
„Ég skal, ef ég má aðeins greina þetta, sko. Ef þetta atvikast með einhverjum svona hætti þá liði mér miklu betur ef Gunnar væri algjörlega í innsta kjarna áfram, þangað til, þú sagðir að hann færi hér í starfsemi sem væri … komin með … eins og, í gegnum þessi …“
Fyrra tal um völd aðstoðarmanna virðist þannig hafa snúist um að viðhalda vegsemd og sóma Gunnars Braga sem fyrir liggur að færa úr stöðu þingflokksformanns í starf sem aðstoðarmaður formanns.
„Þú ert náttúrulega bara afburðamaður Íslands“
Þegar Gunnar Bragi kemur aftur að borðinu segist hann sjá fram á að Sigmundur Davíð verði einn daginn formaður Framsóknarflokksins á ný, Framsóknarflokkurinn verði „undir forystu þessa manns hérna“: „ef við horfum 10, 20 ár fram í tímann, tökum 20 ár, þá höfum við engan alvöru forystumann nema –“ Sigmund, að skilja má. „Þú ert náttúrulega bara … afburðamaður Íslands,“ heldur Gunnar Bragi áfram, „og kannski ekki á Íslandi, kannski líka í Evrópu, vegna þess að, og það vegna þess að þú áttar … feiknastóra hluti.“ Hann fjölyrðir aðeins um það hversu einstakur maður Sigmundur Davíð er, en upptakan er of óljós og setningarnar of slitróttar til að halda þeim hér til haga.
Áður en líður á löngu víkur Gunnar Bragi talinu aftur að því hversu erfitt hafi verið að yfirgefa Framsóknarflokkinn:
„Það var alveg rosalega erfitt og stórt skref fyrir mig að fara frá Framsókn. Og það var … allt þetta fólk sem er búið að vinna með þér í tugi ára, ég elska það og vini og … skilurðu. Og allt þetta fólk talar ekki við mig í dag. Og það er bara eins og það er, sko.“
Einhver viðstaddra nefnir að aðrir tali þó við hann, og tilgreina þær persónur. Sigmundur Davíð segir að á myndum af samkomum Framsóknarflokksins hafi sér ekki sýnst þar „margir sem mann langaði í“. Miðflokksmenn séu kannski engin unglömb, bætir einhver við, en Framsókn sé „grafarbakkinn“. Fljótt í kjölfarið hefust nú alræmt tal þeirra um Lilju Alfreðsdóttur. Subbulegasta orðfærinu hefur verið haldið rækilega til haga á öðrum vettvangi. „Ef að Lilja hefði einhvern áhuga á að tengja sig við okkur þá hefði hún hringt í sumar“ segir Gunnar Bragi og virðast fundarmenn á einu máli um að berin þau séu súr. Gunnar Bragi stingur upp á plani: hann muni biðja hana um að hitta sig „á kaffihúsinu þarna við Skólavörðustíg, hvað heitir það, uppáhalds kaffihúsið hennar“ —Mokka. „Mokka, já! Ég ætla að hitta hana á Mokka!“ þar sem hann segist ætla að bjóða henni sæti og segja: „Þú ert bara asni. Svo ætla ég bara að fara.“ Þá muni hún loks hringja í Sigmund, til að spyrja hvað þetta hafi átt að þýða, og þannig geti þeir þá, ef rétt er skilið, náð sambandi við hana.
Bergþór „ekki alveg grænn af götunni bakvið eyrað“
Þetta tal og allt sem því fylgir, um „gugguna“ sem Bergþór hefur ekki fengið að ríða, „Who the fuck is that bitch?“ —setning sem heyrist tvisvar—, „þú getur riðið þessu“ og svo framvegis —það er allt hátt og snjallt. En að því loknu lækka fundarmenn aftur róminn. Á köflum liggur beinast við að kalla þetta muldur. Sigmundur hefur mál sitt, ekki í fyrsta sinn, á ávarpinu: „Drengir, sko“. Og segir:
„Engum manni hef ég treyst betur í pólitík en Gunnari Bragasyni. Hann er bara búinn að ganga í gegnum mjög margt og skilur núna að tempóið hérna … … telur að trikkið við að það gangi snurðulaust, gjörsamlega, fyrir sig. Spurningin er þessi: í fyrsta lagi, hvernig tryggjum við það gagnvart flokknum og þingflokknum?“
Í því samhengi segir hann „mikilvægt að fá þig sem bandamann í það að hérna, treysta formanninum“ og beinir talinu líklega að Bergþóri. Bergþór svarar því til að hann komi „ekki alveg grænn af götunni bakvið eyrað af að þessu“. Málið verði að atvikast „þannig að þetta gerist hratt, að það sé öllum ljóst, og það sem skilar Gunnari Braga hverju því sem hann vill“. Karl Gauti bætir því við að það sé „mikilvægast fyrir flokkinn að hampa …“ – en Bergþór tekur aftur orðið:
„Það var eiginlega akkúrat það sem ég var að reyna að segja, að allt sem Gunnar vill, ef þetta … þá fær hann það.“
Aftur ætlar Karl Gauti að taka til máls og segist „líta á það þannig sko að …“. Bergþór tekur af honum orðið og segir: „Áður en þú byrjar, þá var ég náttúrulega í því hjá Sjálfstæðisflokknum að sko slást um einhver embætti við Framsóknarflokkinn –“ En það er loks Gunnar Bragi sjálfur sem reynist hafa hlýtt á allt samtalið til þessa, tekur nú orðið af Bergþóri og hefur frásögnina af því þegar hann skipaði Geir H. Haarde í embætti sendiherra.
Sú frásögn hefur þegar verið rakin í Kvennablaðinu eins og víðar. Hér verður hún endurbirt, í samfelldara máli en fyrr. Það er lán almennings í óláni Gunnars Braga að honum liggur hærra rómur en sessunautum hans:
Sagan af skipan Geirs, I. hluti: smjörið á smokknum
G: Þegar ég ákveð það að skipa Geir Haarde sem sendiherra í Washington, þá í fyrsta lagi bið ég hann að hugsa sig um, því við ákváðum þetta auðvitað saman, skilurðu, að gera hann að sendiherra. Ég ræddi það við Sigurð Inga, sem varaformann í Framsókn. Honum var ekki skemmt.
B: Þann trausta mann!
G: Sem hafði ákært Geir. Og ég ræddi það við … sem hafði ákært hann líka, ritara flokksins. Þeim fannst þetta nú ekki … ríkisstjórnar … Ég fór og ræddi þetta við náttúrulega, ég ræddi þetta við alla flokka í sjálfu sér. Ég man ekki hvort ég hafi sagt þér söguna, að í öllu þinginu …
S: Já er það?
G: Og ástæðan var sú að ég sá strax það að ég gæti ekki skipað Geir einn sendiherra. Ég gæti ekki birt þig einan. Það yrði of þungur biti fyrir þingið og allt þetta. Þannig að ég gerði Árna Þór að sendiherra.
B: Þann trausta mann!
G: Sem var algjörlega ókeypis í rauninni. Þessi maður var fáviti sko. Þó hann sé frændi minn. Og hvað gerist eftir það? Að VG-kjarninn varð brjálaður. Hún Katrín sagði ekki orð, vegna þess að hún, ég átti fund með henni og … þar sem ég segi við hana … hún myndi ekki segja neitt sko. Og það … Geir slapp í gegnum þetta svona bara eins og smjör á smokknum hjá hérna honum, honum þarna, þarna sem er að syngja … Friðriki Ómari!
B: Honum Friðrik.
x: Já já, alveg laglaust.
G: En Geir reyndar sagði við mig dálítið seinna: ég var brjálaður þegar ég heyrði að þú hefðir ákveðið að gera Árna Þór að sendiherra. Og svo fattaði ég allt í einu … og ég varð mjög glaður!
x: Sagði hver við þig, segirðu?
G: Geir. Haarde.
x: Jaá.
G: Af því hann … strax. Nei, athyglin fór öll á Árna Pál. Og það var ekki nóg með það að Vinstri græna liðið … var brjálað. … Af því að Árni var náttúrulega ekkert annað en bara senditík Si, hérna, Steingríms. Þannig að ég meina … náttúrulega, Geir er í skjóli með Árna, það virkaði ekki bara 100 prósent heldur 170 prósent vegna þess að Árni fékk alltaf skítinn. Svo sagði Geir við mig reyndar löngu seinna, hann sagði: heyrðu, … var þetta … hjá þér, það er enginn sem gagnrýnir mig. Og það var þannig, það gagnrýndi nánast enginn þegar Geir var skipaður. Og samt bar mest … ég lét Árna taka allan slaginn.
B: Það var vel gert.
Sagan af skipan Geirs, II. hluti: Ögmundur, Össur og skákfélagið Hrókurinn?
Hér lauk frásögninni að því leyti sem Kvennablaðið greindi frá henni í síðustu viku, enda taka fundarmenn nú aftur að hvíslast á eða svo gott sem. Fjölgar þá þrípunktunum milli greinilegra orða:
S: Við erum bara þrír hér. … Við erum að tala um stjórnmál hérna. Við erum að hugsa um að fara í, í fremstu röð. … Og síðan … Geir. Þetta er náttúrulega vísir að … hvernig er hægt að gera þetta. Það verður hugsanlega, kannski … og segja … það er verið að skoða tvo, tvennt, annars vegar Össur Skarphéðins –
B: Fulltrúa byggingariðnaðarins –
(Ískrandi hlátur við borðið)
S: Sem ég hugsa að verði fulltrúi Íslands á Vestur-Íslandi. Og hins vegar … Steingrímur J. Sigfússon.
B: Og það er – það er hár mínus.
S: Katrín Jakobsdóttir ætlar að biðja Bjarna um að koma …
B: Og leysa hann?
S: Já.
G: Þá er nú eitt í stöðunni. Þá er Steingrímur …
B: Það er svoleiðis, já?
Nú hefst grín, Steingrímur er kallaður Steíngrímur Eyfjörð, einhver nefnir jólapakka, Bergþór segir þá þurfa að stoppa þetta og hlær – þar til Sigmundur tekur til máls á ný:
S: En strákar, af því að ég treysti ykkur fullkomlega. Þetta sem er að gerast: við munum letja því að Össur Skarphéðinsson verði settur … … og …
Bergþór segist halda að þetta komi til í gegnum skákfélagið Hrókinn:
B: En það kemur til, myndi ég halda, í gegnum skákfélagið Hrókinn.
Sigmundur stýrir hvísli sem er erfitt að ráða í – þar ber einhvern Pétursson á góma, sem fullyrti eitthvað um þingmenn Vinstri grænna; Katrín Jakobsdóttir kemur við sögu og „okkar maður hér“. Þar til Gunnar Bragi víkur aftur að sögunni að skipan Geirs Haarde:
„Málið er það að þegar ég gerði Geir að sendiherra þá urðu ákveðnir aðilar í Framsókn algjörlega snarklikkaðir, brjálaðir. Í seinni tíð –“
—„Ég man eftir því,“ stingur Sigmundur að. Gunnar Bragi heldur áfram:
„Og þannig að, þú veist, ef við eigum að vera sanngjarnir, sko, þá kom þá Sigurður Ingi seinna að Framsóknar einhverju kjaftæði sko … en hann var líka brjálaður þegar ég gerði … ætlaði að gera Geir að sendiherra … það er svo merkilegt, að VG hreyfði ekki miklum mótmælum. Þau voru alveg að deyja úr móral. Af því að Ögmundur, Ömmi hafði tekið þau og velt þeim upp úr hérna, þú veist Kristínu og öllu þarna draslinu, sko. Þau höfðu bara öll legið í einhverju rassgati – full! Og niðurstaðan var sú að það mótmælti enginn í rauninni, í rauninni nema Sigurður Ingi og Eygló og einhverjir, mhmhmhm, og viðurkenningin var sú í rauninni að með því var Geir gerð upp sök. Það sem gerist þá allt í einu er alveg ótrúlegt vegna þess að Katrín Elín, Birgir Ármannsson og —nei það er endalaust: allir Sjálfstæðismenn sem höfðu embætti töluðu við mig um að ég hefði gert Geir að sendiherra. Ég sagði við þau öll, af því, og ég segi, ég myndi gera það aftur í dag, af því ég bara segi: Já, ég er bara sammála ykkur, Geir á skilið að vera sendiherra. Það er nefnilega málið. Og ég myndi gera þá alla í dag! Ég myndi segja: Geir, hann er frábær maður, hann bara …“
Hér taka fundarmenn undir, með nokkrum skarkala: „Auðvitað“ heyrist meðal annars, en að lokum hrópar Gunnar hærra en aðrir:
„Hann var helvíti næs(t) að gera tilraun sem bjargaði landinu, svo bara þessi kall … þetta er bara svoleiðis“.
Operation Ambassador Sveinsson, I. hluti: Bjarni
Þeim lækkar aftur rómur. Gunnar heldur áfram:
„En heyrðu, nei, þá skipti það engu máli. Þegar ég á fund með Bjarna í forsætisráðuneytinu, nei í fjármálaráðuneytinu, og ég segi við Bjarna: Bjarni, algjörlega sjálfsagt, auðvitað geri ég Geir að sendiherra. Þá segi ég við Bjarna: Bjarni, mér finnst bara sanngjarnt að þið horfið til svipaðra hluta þegar ég þarf á því að halda. Og það var ekki vegna þess að þá hafi ég verið að hugsa um að skipta um flokk, skilurðu. Ég hugsaði bara með mér: Já, af hverju ætti ég að láta … fyrir ekki neitt?“
Gunnar segist ekki hafa verið kominn út úr byggingu ráðuneytisins, af fundinum með Bjarna, þegar „Þórólfur“ hringi í hann og spyrji – hrópi ef marka má hve hátt Gunnari liggur nú rómur: „Ætlar þú að verða sendiherra!?“
Sigmundur tekur við og staðfestir söguna: „af því ég veit þetta er rétt. … Bjarni má eiga það, hann viðurkenndi það, að hann hefði … við sig. Að Bjarni, þegar ég hitti hann, við sátum hérna í klukkutíma og áttum spjall. Bjarni fór út um víðan völl en niðurstaðan var sú að hann hefði fallist á það að ef þetta gengi upp þá ætti Gunnar inni hjá Sjálfstæðismönnum.“
–„Eðlilega“ segir Bergþór.
„Já. Ókei,“ heldur Sigmundur áfram. „Næsta skref var að hitta Bjarna með Gulla Þór, sem var í tygjum við Bjarna. Og við hittumst hér inni, sátum saman og … Bjarni má eiga það, að … hann fylgdi málinu eftir. Á dögunum. Við erum komnir í samskipti við menn. Gunnar Bragi bíður eftir niðurstöðu. Nú þurfum við bara að klára hérna … Guðlaugur Þór …“
– og á ný leysist upptakan upp í svolítið skvaldur.
Operation Ambassador Sveinsson, II. hluti: Gulli
Sigmundur nær þó orðinu fljótt á ný:
„Niðurstaðan var sú að Bjarni bara sagði við Gulla: þú leysir þetta. Og þú talar við Sigmund og svo kemurðu á fundi með Gunnari Braga. Gott og vel, þannig var niðurstaðan. En. Vitandi það … hvernig á maður að bera sig að við að fylgja málinu eftir? Guðlaugur Þór hefur engan áhuga á því að klára málið. En formaður Miðflokks er búinn að segja honum að hann eigi að klára það. Þannig að hvernig á ég að bera mig að við Guðlaug Þór til að …“
Bergþór segir: „Þetta gerist bara með …“ – en botninn er óljós. Er næsta setning í alvöru: „Og það er Hótel Holt“? Er það ekki heldur ósennilegt? Hvort sem Bergþór sagði Hótel Holt eða eitthvað annað kannast Sigmundur við tillöguna, hummar til samþykkis. Bergþór heldur áfram: „Ef það er eitthvað sem Sjálfstæðismönnum í dag, ef það er eitthvað sem þeim hugnast illa, þá er það allur flokkaóþverri. Þeir vita alveg hvert samhengið flæðir. Og hérna.“
Er flokkaóþverri áreiðanlegt orð? Ekki hundrað prósent. Gæti verið eitthvað annað. Hin orðin á upptökunni, þau sem hér eru höfð eftir, eru nokkuð áreiðanleg. Síðustu upptökunni í sendingu Marvins lýkur hér, inn gengur kona sem spyr: „Jæja, er þetta ekki bara yfirmaður kommúnismans og frjálshyggjunnar?“ Fundarmenn svara engu, halda áfram sínu muldri, en aðrar raddir og skarkali gera síðustu tvær mínúturnar eða svo einkar óaðgengilegar.
„Bara búinn að ganga í gegnum mjög margt“
Fundurinn á Klaustri snerist ekki aðeins um að fá þingmenn úr Flokki fólksins til að ganga til liðs við Miðflokkinn. Sá ásetningur Miðflokksmanna birtist hér sem hluti af viðameiri fléttu þar sem annar liður er að koma Gunnari Braga í þægilega stöðu og honum „sæmandi“, utan þings, fyrr en seinna. Hvernig eggin og hænurnar raða sér upp innan þessarar ráðgerðar er ekki með öllu ljóst. Í öllu falli var frásögn Gunnars af skipan Geirs H. Haarde í stöðu sendiherra ekki einföld skemmtisaga þingmanna á milli þessa kvöldstund á barnum, heldur að vissu leyti kjarnaatriði samtals sem í heild var nokkurs konar röksemdafærsla fyrir því að þetta sem Miðflokksmenn ætluðu sér þá, og ætla kannski enn, sé gerlegt, haldi þeir rétt á spilunum.
Gunnar Bragi er „bara búinn að ganga í gegnum mjög margt“. Á upptökunum má heyra alls kyns grín á kostnað öryrkja. Meðal annars hræða Miðflokksmenn þá Ólaf Ísleifsson og Karl Gauta Hjaltason með því að Inga Sæland sé vís til að fylla framboðslista Flokks fólksins af öryrkjum, og eitthvað minnst á hækjur, fyrir utan rætið grín, í upphafi fundar, á kostnað fatlaðra. Raunin virðist vera sú, við nánari athugun, að eitt megintilefni fundarins á Klaustri virðist vera það að Gunnar Bragi er „bara búinn að ganga í gegnum mjög margt“ í starfi, ekki síst vegna tryggðar sinnar við foringja sinn, Sigmund Davíð. Gunnar Bragi virðist vera búinn að ganga í gegnum svo margt að hann þurfi nú á hvíld að halda. En hvorki Sigmundi Davíð, Gunnari sjálfum né öðrum nærstöddum virðist þykja örorkubætur duga til að tryggja honum slíka hvíld. Hann þarf sendiherrastöðu.
Fyrstu viðbrögð annarra stjórnmálamanna —til dæmis forsætisráðherra og fjármálaráðherra— gefa til kynna að þeim þyki ósæmandi að vera yfirleitt spurð út í þá tilhögun við skipan í sendaherrastöður sem allir vita að tíðkast, aldrei skal þó færð í orð en náðist á band þetta gálausa kvöld á barnum. Enn er óráðið með öllu hvort lekinn af barnum setur yfirleitt nokkurt strik í reikninginn fyrir Ólaf Ísleifsson og Karl Gauta, sem ætluðu einmitt að segja skilið við Flokk fólksins, Gunnar Braga, sem ætlaði einmitt að stíga til hliðar, eða Sigmund Davíð Gunnlaugsson, sem virðist í gegnum skandala liðinna ára hafa þróað með sér pólitískt fjölónæmi.
