Kæri umhverfisráðherra
Það er gaman að fylgjast með þér og friðlýsingunum, einsog núna með Geysi, afi minn ólst uppá Laugarvatni, nánar tiltekið í Útey hinu megin við vatnið og ég man alltaf þegar hann var að sýna mér og okkur systkinum mínum Geysi, það var virkileg hlýja í fasi hans og virðing gagnvart þessu náttúruundri og uppeldisbróður: Goshvernum.
Það verður ósegjanlegur léttir þegar þú friðlýsir Ófeigsfjörð, það er hinsvegar svo að ef þú ert eins skapi farinn og ég, þá verð ég alltaf að eiga hugmyndina, þess vegna hef ekki verið að pressa á þig en verið að skrifa þér í huganum um tengsl mín órjúfanleg við staðinn.
Það er bara svo mikið að gera að ég hef ekki haft tóm tilað setjast niður enda verður sumt að fá gerjast í huganum, það tók tíma að skrifa bréf hér áður fyrr og það tók tíma að senda þau og fá bréf til baka.
Já, það er þannig með mig, eða það segir Illugi bróðir minn, að til að ég fáist tilað gera eitthvað þá verði að haga seglum þannig að ég haldi að ég hafi fengið hugmyndina, þá sé ég til í allt.
Svo ég skil það alveg ef að það er málið. 
Einsog ég segi, bréfið er að mótast í huganum einsog hvert annað landslag. Þá bjó ég heilan vetur á Seljanesiog lærði að halda eldinum logandi í olíueldavélinni, steikja skarf og náði í skottið á einhverju aldagömlu Íslandi sem er mér stöðugt uppspretta innblásturs enda var það svo að ég sofnaði aldrei nema ímynda mér að ég væri í eldhúsinu á Seljanesi eða í göngutúr með minnkahundana fjóra og haglabyssuna á öxlinni ef ég skyldi mæta ísbirni inní Ófeigsfirði en þangað var förinni heitið á hverjum degi.
En ég er bara svona óþolinmóð af því það styttist í vorið, rauðmaginn kemur í mars og grásleppan í apríl, svo fer æðurin að úa og lætur sig fljóta í tilbeiðslu á flauelsmjúkum sjónum, selurinn að stinga upp kollinum, jafnvel hægt að draga fyrir þorsk, svo kemur krían í maí og hún var vön að setjast á hendurnar á honum Kristni frá Dröngum, já vorið kemur og sprengir af sér fjötra vetrarins og klakabanda, mýrin þrútnar, hlíðarnar mynstur glitrandi lækja, mófuglarnir kætast, allt upphafið, eðlilegt og dularfullt, þetta er lífið að brjótast fram og þá væri nú gaman að halda uppá það með því að leyfa þessum friði að halda sér.
En nú er eitt sem mig langaði að segja þér og það er að ég er með gestaherbergi. Það er soldið merkilegt með mig, ég hef stritað alla ævi tilað eignast þessa íbúð sem ég kalla hús, ég er alltaf í vandræðum með vinnuherbergi, á tímabili skrifaði ég nokkur stórvirki á agnarlitla tölvu á enn minna tölvuborð, þrekvirki einsog leikritið: Íslands þúsund tár.
Borðstofan þjónar eiginlega hlutverki vinnuherbergis og minn draumur er sá að einn daginn eignist ég vinnuherbergi sem ég get haft alveg eftir mínu höfði.
En það er þetta með gestaherbergið, ég verð að hafa gestaherbergi, þú veist nú hvað koma fáir gestir nú á tímum nema í rafrænu formi en mér er þetta lífsins nauðsynlegt.
Þótt enginn komi í gestaherbergið.
Ömmubörnin gista auðvitað og eru auðvitað gestir. En svo fór ég að hugsa þetta, afhverju er nauðsynlegt að hafa gestaherbergi þótt það sé varla pláss fyrir það.
Þá skildi ég að það er kúltúr.
Það er kúltúr að hafa pláss fyrir það óvænta, hið ókunna, það sem kemur að utan og segir þér eitthvað nýtt um líf þitt. Frjómagnið. Það sem róar þig og óróann í blóðinu að þrátt fyrir allt eru fleiri með sama hjartað og þú á jörðinni.
Það er sama með Ófeigsfjarðarheiði.
Ég vil hafa hana handa sjálfri sér.
Ég vil hafa hana handa gestinum mér.
Og öðrum gestum.
Eða bara handa þeim sem hugsanlega nægði að vita af henni og stækka þannig plássið í vitundinni.
Það kom hérna í gær gestur frá Myamar, sagði að móðir hans ætti heima í 2 herbergja húsi í Pakistan og mætti ekki fara út nema í Búrku og í fylgd karlmanns. Hann ætlar að biðja hana um að biðja fyrir nýrunum í mér.
Svo hérna áður fyrr komu ungir krakkar, anarkistar sem mér til mikillar furðu tíndu mat úr gámum áðuren þau héldu uppá hálendið að mótmæla Kárahnjúkavirkjun. Ein af þessum stúlkum gaf sér tíma tilað gefa mér reiki sem ég hafði ekki prófað en felst í því að hlaða orkustöðvarnar.
Svo kom hún Berglind frá Berlín. Hún kallar sig Siggi, hélt til í herberginu ásamt syni sínum og kenndi mér hvað ég á stundum erfitt með að hlusta á aðra og finnst þeir jafnvel vera að ryðjast inní mitt líf. Berglind Siggi eldaði öðruvísi mat en ég, og sagði mér frá stórborginni og spilaði á hljóðfæri.
Svo eina nóttina uppúr miðnætti bankaði bróðir minn Hrafn á dyrnar en hann hafði gleymt lyklinum sínum.
Þannig gæti ég talið upp gestina og þeirra gjafir sem felast í sögum og hljóðfæraslætti, já jafnvel bara að það andar einhver annar í húsinu eða skrúfar frá vatninu. Það er bara langt síðan einhver hefur gist, og mér hugnast ekki þetta AirBandB. Það er nefnilega náttúrugripasafn í húsinu og ýmislegt sem ég hef fundið á rekanum, sem ég vil ekki að verði fyrir hnjaski.
En það er þetta með kúltúrinn.
Það er kúltúr að venda hin villtu víðerni.
Og við höfum efni á því þótt við búum í litlu landi sem mér hefur reyndar aldrei fundist lítið.
Og það er eitt sem við skiljum manna best og það eru bækur, þessvegna þarf að safna saman öllum þeim lærðu og leiku greinum sem skrifaðar hafa verið núna vegna víðerna Ófeigsfjarðarheiðar.
Langaði semsagt að segja þér frá gestaherberginu.
*
Og eitt enn, mig langaði að bjóða þér kaffi við eldhúsborðið.
Eldhúsborðið já, það eru nú ein víðernin enn
og efni í annað bréf hverjir hafa setið þar og hvaða sögur hafa verið sagðar.
Það voru svona eldhúsborð á Seljanesi og Dröngum og já í Stóru-Ávík og amma mín átti mitt eldhúsborð. Hún var úr Skagafirðinum.
Kaffi semsagt?
Ég sting uppá klukkan 15 núna á laugardaginn en annars mátt þú ráða hvenær af því þú ert ráðherra.
Og þá getur þú kannski hvíslað þessu að mér yfir borðið með friðlýsinguna svo ég haldi ekki að ég hafi fengið hugmyndina.
Eða bara sagt mér eitthvað af þínum heimahögum og móður þinni. Vertu svo ævinlega sæll og blessaður og ég þarf ekki að taka fram að gestaherbergið stendur þér ávallt til boða.
Kveðja, þín Elísabet Kristín Jökulsdóttir
ps. Einn daginn verður Ófeigsjarðarheiði Geysir.
