Þórunn Sigurðardóttir skrifaði eftirfarandi færslu á Facebook og gaf Kvennablaðinu góðfúslega leyfi til að birta hér:
Ég trúi því að tillögur sóttvarnarlæknis séu skynsamlegar, hóflegar og taki mið af því að atvinnuleysi tugþúsunda vegur þungt.
Ég trúi því að heilbrigðisráðherra taki tillit til sjónarmiða sem miða að því að jafna stöðu í samfélaginu í þessu ástandi. Það eru allir mikilvægir, þótt heilbrigðisstarfsmen séu mikilvægastir í dag.
En samfélagið er líkami þar sem allir gegna hlutverki og eru mikilvægir. Margar stéttir upplifa mikið tilgangsleysi, erindisleysi, gagnleysi núna. Það er líka lífshættulegt. Börn þeirra skilja ekki að störf foreldra þeirra séu ekki samfélagslega mikilvæg. Þau eiga rétt á skólagöngu, án tillits til starfa foreldra þeirra. Það hefur verið mesta gæfa okkar að ráðamenn hafa haft skilning á þessu.
Ég trúi að þetta sjónarmið muni ráða nú þegar ákvörðun verður tekin um áframhald lokana og takmarkana.
Ég hef aldrei verið talsmaður samfélagslauna. Og listamenn eru ekki á vegum guðs. Frekar en aðrir.
Það var skynsamlegt að eyða ekki mikilli orku í að elta uppi fólk í sumarbústöðum eða í partýum. Það skilar ekki miklu og alls ekki í samræmi við fyrirhöfn.
Börn og ungmenni sem flosna frá námi eru líka þjóðinni mikilvæg, Menntakerfið er jafn mikilvægt og heilbrigðisherfið. Gleymum því aldrei eitt andartak.
Þjóðin treystir sínu fólki og þess vegna trúi ég að tillögur sóttvarnarlæknis séu skynsamlegar og að ráðherra taki tillit til fjölþættra hagsmuna allrar þjóðarinnar.
Að lokum þetta; Ég hef aldrei verið talsmaður samfélagslauna. Og listamenn eru ekki á vegum guðs. Frekar en aðrir. Ég styð samt afgerandi fjölgun listamannalauna og hækkun þeirra. En ekki án þess að menn leggi fram hugmyndir og verkáætlanir. Ekkert allt of þröngt eða stíft, eða skilyrt samt. En list er ekki félagsþjónusta. Gleymum aldrei að listsköpun er vinna, gríðarlega krefjandi og mikilvæg, en aldrei atvinnubótavinna. Við eigum að gera kröfur til listamanna og umbuna þeim og það mun skila sér margfalt til baka.
Ég bíð eftir að sjá tillögur þar sem bönnum er aflétt. Ég trúi aldrei að sumarið verði tekið af þjóðinni, heldur ekki að starfshagsmunir þúsunda verði ekki hafðir í huga við ákvörðun. Heilbrigðisstarfsmenn óska eftir að fólk taki afstöðu til þess hvað það er sem það getur ekki hugsað sér að vera án, og þá er verið að hugsa til þess í hvaða tilvikum eigi að gripa inn í td á gjörgæslu. Vill fólk lifa með mjög skert lífsgæði? Hversu lengi þolum við það? Allt þetta er mikilvægt nú þegar heilbrigðisráðherra tekur þessar mikilvægu ákvarðanir fyrir þjóðina. Ég treysti því að þær verði skynsamlegar og án þess að lífgæði skerðist umfram það sem algerlega óhjákvæmilegt er.
