Stefán Jón Hafstein virðist hafa tekið að sér eftirlit með matvælamarkaðnum fyrir hönd neytenda – og ekki veitir af. Í þetta sinn eru það smátómatar sem lenda undir smásjánni.
Í dag birtir Stefán Jón eftirfarandi pistil á Facebook:
Tveir ágætir tómatar. Það er ekki mikill gæðamunur á þeim ef maður smakkar blint. Nokkur munur, bæði undir tönn og gagnvart bragðlaukum, en ekki dettur mér í hug að gera upp á milli þeirra og fella dóm um hvor sé betri.
Annar íslenskur og hinn hollenskur. Það er umhugsunarefni að sá heimafengni er tvöfalt dýrari en sá innflutti.
En svo er líka umhugsunarefni að þeir eru báðir dýrir hvor á sinni hátt. Lausleg athugun á tómötum af þessari ,,kirsuberjastærð“ í stórmörkuðum sýnir á íslenskir kosta á bilinu 11- 15 evrur kílóið, fer eftir því hvað þeir heita fínu nafni.
Þeir innfluttu kosta 7-8 evrur en fer eftir því hvernig Seðlabankinn stýrir genginu.
Mér hefur gengið bölvanlega að finna þann gæðamun sem útskýrir verðmuninn, sannarlega ekki á þessum tveimur.
Ísland gæti verið dýrast í heimi í þessu efni?
Ég hvet neytendur til að bera saman verð og gæði á innfluttu og heimaræktuðu svo hægt sé að komast að skynsamlegri niðurstöðu um hve mikla áherslu við eigum að leggja á innlenda framleiðslu.
Ef fólki finnst réttlætanlegt að borga 600-1000 kr meira fyrir kílóið af heimatómötum – þá það. Valið er til staðar.
Hvorirtveggju voru í plastumbúðum, en þær íslensku til fyrirmyndar. Lýstu vörunni, hvernig best væri að geyma hana og voru vonandi ekki úr einnnota plasti.
Hvorugur er svokallaður lífrænn. En ég hef ekki hugmynd um hvort ræktun sé mismunandi. Um það var ekkert á umbúðunum. Sem væri áhugavert að fræðast um.
Ps. Ef fólk vill nota sótspor sem viðmið í samanburði, sem er svo sannarlega réttlætanlegt, skiptir öllu hvort sá útlenski kom í flugi eða á skipi. Og hvernig aðföng í tómatarækt á Íslandi fara fram, um þau veit ég ekkert. En heilt yfir fyrir matvæli í heiminum eru flutningar ekki úrslitaatriði um sótspor af vörunni þegar allt er tekið með.
En nú er tími tómatanna.
