Ég hef verið mjög hugsi undanfarið yfir því hversu hratt hugmyndir mínar um hina ýmsu hluti í lífinu geta breyst. Fyrir örfáum árum var ég nokkuð hörð á því að ég hefði engan áhuga á að eignast börn enda hefur mér aldrei þótt þau neitt sérstaklega skemmtileg. Þau draga líka mjög hratt úr mér alla orku sem er af skornum skammti til að byrja með.
Ég var dugleg að láta alla í kringum mig vita að ég myndi örugglega aldrei fjölga mér, svo dugleg að ég skrifaði m.a heila grein um það hversu óspennt ég væri fyrir því. En svo gerðist lífið.
Bróðir minn yfirgaf þessa jarðvist og hugmyndir mínar um lífið umturnuðust og allt í einu blasti við mér hversu stutt og viðkvæmt lífið gæti verið. Það var eitthvað sem small innra með mér og löngunin til að eignast barn kviknaði.
Þrátt fyrir að vera alls ekki í bestu stöðunni til að eiga barn, á óstöðugum leigumarkaði og ég á örorkubótum, þá tókum ég og maðurinn minn þá ákvörðun að eignast barn. Konan sem ætlaði aldrei að fjölga sér á núna þriggja og hálfs árs dreng sem var bæði planaður og ótrúlega velkominn. Hann fæddist á þrítugustu og fimmtu viku og er því fyrirburi en það er nákvæmlega ekkert í dag sem bendir til þess að hann hafi komið svona snemma. Hressari gaur er erfitt að finna og hann gerir mig svo ótrúlega stolta á hverjum degi.
Þessa daganna ligg ég meira og minna fyrir afþví konan sem er ekkert allt of hrifin af börnum er komin tæpar þrjátíu og átta vikur með annað barn.
Já. svona getur lífið breyst! Drengurinn sem við hjónin eigum von á núna var líka planaður við ótrúlega óhentugar aðstæður en með hjálp okkar nánustu þá erum við í betri stöðu en við höfum nokkurtíma verið.
Ég er að rifna úr þakklæti alla daga, það mikið að ég er hálf kjánaleg í samskiptum út af því. Þar sem ég ligg kasólétt eins og afvelta rolla að springa úr bjúg þá get ég ekki annað en hugsað um það hversu mikið einangruð atvik í lífinu geta breytt framvindu sögunnar sem lífið manns er.
Síðustu vikurnar af þessari meðgöngu eru virkilega að taka á mig, ég er endalaust þreytt, sef illa, er nánast gagnslaus inná eigin heimili og mig virðist bara langa til að borða fæðu sem er óæskileg fyrir mig eða hreinlega ekki til á heimilinu.
Konan sem er ekkert allt of hrifin af börnum og ætlaði aldrei að fjölga sér getur ekki beðið eftir að sonur númer tvö komi í heiminn.
Ég er líka nokkuð viss um að ég vilji eiga fleiri en tvö börn og hef verið að gæla við hugmyndina um að eiga heil fimm stykki, eins klikkað og það hljómar en ég hef svosem aldrei verið þekkt fyrir annað en að taka hlutina út í öfgar ef ég á annað borð byrja á þeim.
