Baldur Hermannsson mun vera með rímnabálk í smíðum. Hann birtir sýnishorn á Facebook-vegg sínum. Við uppfærum þessa færslu eftir því sem bætist í.
Brot úr Gúndarímum
1. þáttur
Í Gúndarímum er frá því sagt er kappanum Gúnda á Borgundarhólmi leiðist þófið, leggur reiðver á truntu sína og ríður að finna Guðna konung á Bessastöðum og berjast við hann til ríkis. Á vegi hans verða nokkrir berserkir sem einnig girnast Bessastaði og er þeirra fremstur Axel Pétur Axelsson. Ræður Gúndi þegar á berserkina og fellir þá alla nema Axel Pétur; þeir berjast sleitulaust 3 daga og 3 nætur.
Svo segir í Gúndarímum
Hart þeir sækja og höggva þá,
hvor sem annan getur,
en Gúndi að lokum vaskur vá
vondan Axel Pétur.
Þvær Gúndi sár sín og ríður áfram.
2. þáttur
Ríður nú kappinn Gúndi truntu sinni um hrjóstrugan fjallasal og situr þar fyrir honum írskur jötunn, margvitur og illur viðureignar, sá er Smári heitir. Slær þegar í bardaga með þeim. Er jötunninn vopnaður grjóthnullungum sem hann skýtur á Gúnda, en Gúndi rennir á hann og þrífur um hreðjar hans.
Svo segir í Gúndarímum:
Smári sína skanka skók
og skaut á kappann grjóti,
en Gúndi hart um hreðjar tók
og hristir fast á móti.
Skrækir þá jötunninn ámátlega og flýr af hólmi, en Gúndi heldur áfram för sinni til Bessastaða.
3. þáttur
Ambátt átti Gúndi, fagra álitum, sem vann fyrir hann kauplaust í 12 ár, en er hann vildi herja á Guðna konung kemur ambáttin að máli við hann, grætur ákaflega og vill annað tveggja, að hann greiði henni vinnulaun eða heiti henni eiginorði og húsfreyjutign á Bessastöðum.
Gúndi tekur erindi hennar fálega:
Einskis met ég öll þín hljóð,
og engan færðu hjá mér prís.
En jarma þú mín jómfrú góð
og éttu það sem úti frýs.
Að svo mæltu þrífur Gúndi ambáttina og skýtur henni af svölum fram á 4. hæð hallarinnar en hún kemur standandi niður, kennir sér einskis meins og rennur á skóg og er hinn ólmasta.
4. þáttur
Nú berst Gúnda til eyrna að herra Guðni á Bessastöðum sé maður harla vinsæll af alþýðu, því hann gangi til allra starfa svo sem búandkarla er háttur, plokki fokrusl af jörð og geri mýrasvakk úr túnbala til þess að endurheimta votlendi og gleðja svo fiðurkvikindi ýmiskonar, og þá sé hann svo örlátur að fé að hann gefi fjórðung tekna sinna til ekkna og munaðarlausra.
Verður Gúndi þá reiður mjög og kveður hátt og snjallt:
Örmum gef ég allt mitt fé,
ef þeir lúta við mitt hné.
Hjá mér öðlast látnir líf,
lifnar ást og eyðist kíf.Þá mun verða voldug sýn,
og vegleg gleðifréttin,
er ég breyti vatni í vín
og virkja málskotsréttinn.
Finnst mönnum mikið til um áform Gúnda og berst nú hróður hans víða.
5. þáttur
Nú spyr herra Guðni að kominn sé í ríki hans víkingur nokkur, vályndur og vígur manna best og herji jafnt daga sem nætur, brenni byggðir og höggvi kotbændur í herðar niður. Vilja ráðgjafar hans senda óvígan her gegn þessum ófögnuði og enda svo ævi hans, en það aftekur herra Guðni:
Ei skal vega vondan gest,
þótt veifi sverði rjóðu,
mér hefur löngum líkað best
að launa illt með góðu.
Sendir Guðni nú jarl sinn, Tómas af Búlluborg, sem er manna fræknastur og mestur fyrir sér, á fund Gúnda, með vænan silfursjóð. Ríður Tómas þegar af stað, finnur Gúnda og segir að Guðni konungur vill gefa honum digran sjóð til þess að hann láti af hernaði og heiti honum vináttu sinni að baugþaki.
Gúndi svarar:
Þennan mun ég þiggja sjóð
og þakkir engar sýna,
en þitt skal renna rakkablóð
rautt um götu mína.
Að svo mæltu ræðst Gúndi á jarlinn Tómas af Búlluborg, klýfur hann í herðar niður, tekur silfursjóðinn og heldur áfram för sinni ótrauður.
6. þáttur
Nú er þar frá að segja er Gúndi kemur í Dalvíkurbyggð og gerir bændum tvo kosti og eru báðir harðir, að þeir berjist við hann uns yfir ljúki en taki hann til konungs ella.
Setjast bændur á rökstóla og verða þegar á það sáttir að ganga á hönd Gúnda, enda við afarmenni að etja; þykjast nú vel hafa sloppið og gjöra honum veislu mikla og gefa honum margar gjafir góðar, gull og silfur og reiðskjóta þann er bestur þótti í Dalvíkurbyggð, en sá hét Fjósa-Rauður, kominn af stóðhestinum Eiðfaxa og merinni Flugu, sem fyrst hrossa hafa nafngreind verið á Íslandi.
Svo segir í Gúndarímum:
Dalvíkingum dús ég bauð,
dátt þeir við mér hlæja,
á fáki mínum Fjósa-Rauð,
ég fer á milli bæja.
7. þáttur
Nú ríður Gúndi til Akureyrar og fer yfir Vaðlaheiði. Þar á fjallinu nemur hann staðar og horfir yfir Eyjafjörð og drífur þá til hans mikinn mannfjölda.
Hart var í ári í norðanlands og féllu bæði menn og skepnur úr hor.
Tekur Gúndi ostaköku úr mal sínum, sker í sneiðar og lætur bera fyrir manngrúann, sem var alls 5 þúsund manns.
Til lítils mun koma, mælti hestasveinn Gúnda, að bera eina ostaköku fyrir annan eins mannfjölda.
Gjör þú sem ég segi, mælir Gúndi, og ber nú svo undarlega við að ostakakan mettar allan mannfjöldann og leifði þó tveimur sneiðum, sem Gúndi át sjálfur.
Þótti þetta ekki einleikið og töldu fylgjendur Gúnda sýnt að hann væri sannhelgur maður, en óvinir hans kenndu vélabrögðum Andskotans og var mikið um þetta rætt, svo sem greint er frá í Gúndarímum:
Þótt herði snöru að hálsi manns,
hungurvofan skæða,
aldrei skaltu Andskotans
ostaköku snæða.
8. þáttur
Ríður nú Gúndi suður í Borgarfjörð og er vel tekið af alþýðu manna. Kvöld eitt situr hann að snæðingi hjá bónda einum og er þá sem dynur komi undir húsin; eru þar komnir Klausturriddarar 12 saman, gráir fyrir járnum og ekki árennilegir; þeir voru þá manna fræknastir á Íslandi og best íþróttum búnir, höfði hærri en aðrir menn, fríðir sýnum, digrir sem naut og rammir að afli og svo er mælt að þeir hafi djarfastir verið vígamenn á Norðurlöndum næst eftir Jómsvíkingum.
Þeir ríða í hlað og eru svo ólmir að þeir höggva allt sem fyrir þeim verður, húskarla og förumenn, kýr og sauðfé, hunda og ketti og jafnvel hænur.
Þeir þramma inn ganginn og kveðja Gúnda:
Vér stígum á stokk og strengjum þess heit að berjast með yður á Bessastöðum og fella Guðna konung en láta lífið ella.
Gleðst Gúndi mjög og fagnar Klausturriddurum ákaflega, svo sem kveðið er í Gúndarímum.
Skálma í salinn Miðflokksmenn,
málþófshetjur snarpar,
á Fróni varla finnast enn
jafn frækilegir garpar.
