Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að forsetaembættið sé þarfleysa. Öryggisventlahutverkið má leysa af hólmi með rúmum heimildum til að kalla fram þjóðaratkvæðagreiðslur. Ef þörf er á þjóðhöfðingjaígildi þá ætti að horfa til þess að landið hampar sér yfir þúsund ára sögu löggjafarsamkundu og ætti mesta virðingarstaða landsins að vera forsetastóllinn á Alþingi (sem ef til vill verður einn daginn raunverulega æðsta valdastofnun landsins í stað þess að vera sofandaleg afgreiðslustofnun fyrir framkvæmdavaldið).
En úr því þetta embætti sem varð til í bríaríi við hraðvinnslu lýðveldisstofnunar, lafir þarna ennþá á helst alltaf að kjósa í það. Það á helst ekki að vera sjálfkjörið neins staðar (nema jú í stjórnir húsfélaga). Þó að kosning kosti nokkur hundruð milljónir er það innan við bíómiðaverð fyrir hvern þessara 250 þúsund atkvæðisbærra manna.
Það er þó sjálfsagt að hafa skynsamlega þröskulda. Nú þarf aðeins 1500 meðmælendur til að koma nafninu sínu á atkvæðaseðilinn. Það er alltof lág tala. Þetta er 0,6% af kjósendum og bent hefur verið á að ef hún hefði fylgt mannfjöldaþróun væri talan 5000 i dag eða 2% af 250 þúsund. Það er engan veginn íþyngjandi þröskuldur, sérstaklega ekki þegar hægt er að skrá sig rafrænt á meðmælendalista. Þess vegna mætti hafa markið hærra t.d. 4% eða 10 þúsund manns.
